Ομάδα που αρχίζει να συνηθίζει την ήττα

2 131

Ένας από τους μεγαλύτερους προπονητές του American Football,ο Vince Lombardi, είχε πει κάποτε το εξής: «Winning is habit. Unfortunately, so is losing.» Ελληνιστί, το να κερδίζεις αποτελεί συνήθεια, το ίδιο και να χάνεις!

Δεν υπάρχει χειρότερη κατάσταση στον αθλητισμό από ένα ρόστερ που έχει μάθει να χάνει. Ένα ρόστερ που αρχίζει να νιώθει ανοσία στις ήττες, είτε αυτές είναι «εντός προγράμματος», είτε αποτελούν στραπάτσα που θα μνημονεύονται ολόκληρη τη χρονιά.

Ο ΑΡΗΣ έχασε χθες από μια ομάδα με περίσσιο athletisism αλλά ελάχιστο μπασκετικό IQ. Ναι, η είδηση δεν είναι πως η Μονακό έχει τμήμα μπάσκετ, αλλά πως βγάζει διπλό στο Παλέ ερχόμενη με 10 παίκτες ρόστερ, παίζοντας μάλιστα νωχελικά. Δεν είναι ούτε η πρώτη ήττα που πόνεσε το αφοσιωμένο κοινό του «Αυτοκράτορα», ούτε τα πρώτα άσχημα σημάδια που τον ανάγκασαν να πει πάλι το «αλλάξτε το, όσο είναι καιρός».

Είχα να γράψω για ΑΡΗ αρκετό καιρό (τελευταίο απέναντι στον ΠΑΟΚ), και για να είμαι ειλικρινείς δεν το έκανα γιατί πολύ απλά έκανα υπομονή ώστε να μπορώ να κρίνω με ασφάλεια. Έχοντας μαζέψει λοιπόν αυτά τα σημαντικά στοιχεία που βγάζουν από το μυαλό μου την φράση «είναι νωρίς ακόμα», καταθέτω την καθαρά αγωνιστική μου κριτική ματιά και σχόλιο στα όσα συμβαίνουν εντός παρκέ (όχι δεν θα ασχοληθώ με την κακή διαιτησία, ούτε με τις δηλώσεις Λάσκαρη).

Το πρόβλημα στα κοινά χαρακτηριστικά στη θέση ‘4’

aris_monaco_defense

Ξεκινώ με την μεγαλύτερη «τρύπα» του φετινού ρόστερ, αυτή του PF. Είχα γράψει 2μιση μήνες πριν, στις 13 του Οκτώβρη για την ακρίβεια, κάποιο σχόλιο για την επιλογή Dragisevic (σας διαβεβαιώ δεν βλέπω οράματα, απλά κρατώ πάντα επιφυλάξεις στις σπασμωδικές κινήσεις ενίσχυσης):

[..] «Μεγάλο πλεονέκτημα του Σέρβου το μακρινό του σουτ και οι παραστάσεις του (κάτι που ούτως ή άλλως ήταν προαπαιτούμενο), όμως δεν δίνει στην ομάδα κάτι το διαφορετικό από τον αναπληρωματικό του. Δεν μπορεί να μαρκάρει ψηλά και έξω από την ρακέτα, δημιουργικά δεν ήταν και ούτε θα γίνει Sanikidze ενώ ο ΑΡΗΣ έχει… παραγεμίσει από δυνατά (και αργά) κορμιά κοντά στη ρακέτα.» [..]

Να προσθέσω σήμερα πως ο «Dragi» δεν έχει μπει σε καμία περίπτωση στο ρυθμό και το στυλ της ομάδας, ακόμα κι αν παραδόξως ο ΑΡΗΣ είναι ακόμα σε φάση που «ψάχνει τη χημεία του» (σκεφτείτε να έπρεπε να μπει σε ένα «γεμάτο» και δεδομένο rotation). Αυτό επηρεάζει την ψυχολογία του αρνητικά σε σημείο να μην δείχνει ούτε τα λιγοστά πλεονεκτήματα του (στα τελευταία παιχνίδια φοβάται ακόμα και να πάρει προσπάθειες από μακρινή απόσταση).

Όσον αφορά τον Μιχάλη Τσαϊρέλη, θεωρώ λογική την (ανύπαρκτη) συνεισφορά του μέχρι σήμερα, καθώς δεν έχει χρησιμοποιηθεί σωστά από τον Πρίφτη. Ο coach δεν επιλέγει να τον ταΐζει στο ζωγραφιστό για να παίξει με πλάτη (το ψωμοτύρι του) και τον τοποθετεί πολλές φορές στο ‘5’ σε χαμηλά σχήματα αμυντικού προσανατολισμού, με τον χρόνο του να μειώνεται επικίνδυνα λόγω κατεβάσματος του Γιάνκοβιτς στη θέση του Forward.

Κρατείστε κι αυτό από το προηγούμενο άρθρο, θα χρειαστεί για μετά:

[..] «όμως προβλέπω πως η ορφανή θέση Αμερικανού ίσως χρησιμοποιηθεί στον δεύτερο γύρο για την προσθήκη ενός «τεσσαριού» που να λειτουργεί περισσότερο ως παίκτης ενστίκτου με κύριο προσόν του την ταχύτητα. Ενός καθαρόαιμου «Stretch Four» δηλαδή, που θα μεγαλώσει τις αποστάσεις σε άμυνα και επίθεση.» [..]

aris_monaco_jenkins

Το ουσιαστικό πρόβλημα

Συνεχίζω με δύο στατιστικά που αφορούν την ομάδα στο σύνολο της και βρίσκονται σε χαμηλά νούμερα μέσου όρου: Rebounds & Assists. Δύο κατηγορίες που μπορεί να «διαβάσει» ακόμα κι ένα πεντάχρονο που παρακολουθεί για πρώτη φορά αγώνα μπάσκετ.

Είναι πολλά τα παιχνίδια που ο ΑΡΗΣ έχασε μαζεμένα αμυντικά rebounds δίνοντας στον αντίπαλο την δυνατότητα για δεύτερη και τρίτη εκδήλωση επίθεσης. Ειδικά σε σχήματα ανάγκης (ή επιλογής) με Γιάνκοβιτς – Dragisevic ή Dragisevic – Σίμτσακ στη ρακέτα, οι αντίπαλοι ψηλοί κάνουν πάρτι γεμίζοντας με σχετική ευκολία τα στατιστικά τους.

aris_monaco_buckner

Κι αν το rebound μπορεί να διορθωθεί άμεσα με την επιστροφή του Βασίλη Καβαδά, ένας σημαντικός δείκτης παραγωγικότητας και ομαδικότητας όπως οι μοιρασμένες assists, δύσκολα αλλάζει σε ομάδα μεσούσης της περιόδου, πόσο μάλλον με το ίδιο ρόστερ και μήνα Δεκέμβρη. Η στατιστική μιλά από μόνη της (εξαιρώ 3-4 παιχνίδια με ομάδες χαμηλής δυναμικής όπου το παιχνίδι ξέφυγε στους 15+ πόντους διαφοράς από νωρίς):

ΡΕΘΥΜΝΟ – ΑΡΗΣ (8 assists!!!)
ΑΡΗΣ – ΠΑΟΚ (11 assists)
ΑΡΗΣ- ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ (13 assists)
ΚΟΡΟΙΒΟΣ – ΑΡΗΣ (14 assists) μετά από δύο έξτρα παρατάσεις
ΑΡΗΣ – ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ (16 assists)
ΔΟΞΑ ΛΕΥΚΑΔΑΣ – ΑΡΗΣ (15 assists)

Ο ΑΡΗΣ φιγουράρει 28ος (!) στην κατηγορία της τελικής πάσας στον πρώτο γύρο του Basketball Champions League με μόλις 14.7 assists/παιχνίδι.

HELIOS SUNS – ΑΡΗΣ (16 assists)
ΑΡΗΣ – BANVIT (14 assists)
NYMBURK – ΑΡΗΣ (10 assists)
FRAPORT SKYLINERS – ΑΡΗΣ (16 assists)
ΑΡΗΣ – MONACO (9 assists!!!)

Οι παραπάνω αριθμοί καταδεικνύουν το μεγαλύτερο αγκάθι των κακών εμφανίσεων και συνεχόμενων αποτυχιών, κυρίως στα κρίσιμα σημεία, εκεί που το momentum δείχνει να γέρνει υπέρ του ΑΡΗ και ως δια μαγείας (NOT!), του ξεγλιστράει από τα χέρια.

aris_monaco_jankovic

Δεν πιστεύω στον αόριστο όρο «χημεία» στον επαγγελματικό αθλητισμό. Τι πάει να πει «χημεία»; Πως υπολογίζεται; Έχει να κάνει απλά με μοιρολατρικό χαρακτηρισμό μιας 12άδας μονάδων που απλά δεν ταιριάζουν όλες μαζί;

Μιλάμε για αθλητές που δουλεύοντας μαζί για ένα εύλογο χρονικό διάστημα, πρέπει να παρουσιάσουν έναν τρόπο παιχνιδιού που θα μπορεί να αποδώσει τα μέγιστα των ξεχωριστών δυνατοτήτων τους, να αναδείξει τα πλεονεκτήματα τους, κρύβοντας τα όποια ατομικά μειονεκτήματα.

Δυστυχώς λοιπόν η ομάδα του Δημήτρη Πρίφτη δεν βγάζει ένα πρόσωπο που αρέσει, ένα πρόσωπο ομάδας που έχει μια σφραγίδα του «παίζω κάτι συγκεκριμένο». Κι αυτό δεν αλλάζει δυστυχώς την συγκεκριμένη στιγμή, ούτε διορθώνεται με την επιμονή σε παίκτες που δεν υπερβαίνουν τον τρόπο παιχνιδιού τους, ούτε και κρύβεται πίσω από τον ενθουσιασμό απόκτησης «φρέσκων» μονάδων.

Κι αν πριν από δύο μήνες και βάλε έγραφα αυτό μετά από ήττα σε ντέρμπι:

[..] «Το άθλημα έχει δύο οπτικές: Κερδίζει αυτός που δέχεται τους λιγότερους πόντους ή αυτός που σκοράρει τους πιο πολλούς; Προφανώς και η ιδανική συνταγή της επιτυχίας είναι κάπου στη μέση, όμως ο ΑΡΗΣ πρέπει γρήγορα να βρει ένα τρόπο να βελτιώσει την δεύτερη οπτική, καθώς την πρώτη δείχνει να «την έχει».» [..]

Την ώρα που γράφω το παρόν κείμενο, το πρόβλημα στην παραγωγικότητα αυξάνεται αντί να μειώνεται. Με 60 και 65 πόντους δεν μπορείς να είσαι ανταγωνιστικός απέναντι σε δυνατές ομάδες, ειδικά όταν αυτοί προέρχονται από συγκεκριμένες μονάδες κι όχι ομαδική προσπάθεια. Σ’ αυτό ευθύνονται σε μεγαλύτερο ποσοστό (όχι αποκλειστικά) τα Guards. Θεωρώ πως Cummings-Jenkins «κλέβουν» στα νούμερα σκοραρίσματος, που όμως πρόκειται για πόντους που βγάζουν από προσωπικές ενέργειες, στερώντας το ομαδικό τελείωμα (με ότι περαιτέρω επιπτώσεις στην ψυχολογία των συμπαικτών τους μεταφράζεται αυτό).

Υπάρχει φως στο τούνελ;

Από την στιγμή που η διοίκηση της ομάδας σε αντίθεση με πέρυσι δεν έχει βάλει σαφείς στόχους, θεωρώ πως η χρονιά θα παιχτεί σε τρία σημαντικά milestones, τα οποία (προφανώς) δεν έχουν έρθει ακόμη. Πρώτη στάση 14/1 απέναντι στην ΑΕΚ, με φόντο τον τελικό κυπέλλου. Δεύτερη στάση τα knockouts του Basketball Champions League με φόντο την συμμετοχή στο F4 (μέχρι τότε πρωτιές και σερί είναι ανούσια) και τρίτη στάση τα ελληνικά playoffs, εκεί που ο ΑΡΗΣ χάνει τα τελευταία 2 χρόνια στον μικρό τελικό.

Ο Δημήτρης Πρίφτης έχει ανάγκη από έναν Playmaker που θα ενορχηστρώσει μια παράφωνη συμφωνία ξεχωριστών οργάνων, που χρειάζονται την κατάλληλη «μπαγκέτα» για να προσφέρουν στην ομάδα. Αυτός, κατά την προσωπική μου άποψη και με σιγουριά πλέον (δόθηκε ο απαραίτητος χρόνος), ΔΕΝ είναι ο Will Cummings.

aris_monaco_cummings

O Αμερικανός παρότι έχει «prospect», συμπεριφέρεται περισσότερο ως scorer παρά ως rhythm dictator οργανωτής που ήθελε η ομάδα (το είχα αναφέρει στο άρθρο για την αλλαγή φιλοσοφίας στου κοντούς). Δεν έχει κάνει την ομάδα «δική του» κι ούτε δείχνει σημάδια πως θέλει να το κάνει. Από την άλλη ο Γιάνκοβιτς πρέπει (και θέλει νομίζω) να παίξει αποκλειστικά στο ‘3’, με τον Marble να φαντάζει «τελειωμένος» και την θέση του Power Forward να φωνάζει για γρήγορη αλλαγή (προσδοκώ σε παραμονή και έξυπνη χρήση του Τσαϊρέλη). Διάβασε ξανά τις ανησυχίες μου εδώ.

Ήρθε η ώρα να σταματήσουν τα πειράματα και να παίξει ο ΑΡΗΣ με τρόπο κυρίαρχο στο παρκέ (δεν είναι δυνατόν να ορίζουν τον ρυθμό του αγώνα, ομάδες που παλεύουν για σωτηρία), συγκεντρωμένος από την αρχή ως το τέλος. Να σταματήσουν τα κενά διαστήματα και επιτέλους ο coach να αναλάβει τις ευθύνες του «περίεργου» καλοκαιριού, διορθώνοντας τα δικά του ρίσκα και επαναφέροντας την περσινή πετυχημένη σφραγίδα approach των παιχνιδιών.

Το πρόγραμμα φαντάζει ιδανικό τον μήνα Δεκέμβρη, όμως αν ο ΑΡΗΣ κρύψει τα παραπάνω κακώς κείμενα πίσω από «νίκες μεγαλύτερου μπάτζετ» και χωρίς να πάρει τις σωστές αποφάσεις, ο απαιτητικός Γενάρης θα τον βρει να σκοτώνει την σεζόν από πολύ νωρίς.

Περιμένω τα (κόσμια) σχόλια σας ελπίζοντας πως η άποψη μου θα γίνει εφαλτήριο μπασκετικών συζητήσεων.

Μπορεί επίσης να σας αρέσει

  • Nikos Dimopoulos

    Ακόμα χειρότερο σημάδι για την ομάδα, είναι το κλίμα που βγάζουν οι παίκτες και είναι το «έλα μωρέ, δεν τρέχει τίποτα, μία ήττα είναι, πάμε παρακάτω»..

  • Nikos Dimopoulos

    Επίσης, νομίζω ότι όσο και να το θέλει ο προπονητής του Άρη και ο κόσμος του, με το υπάρχον υλικό είναι πολύ δύσκολο να παίξει μπάσκετ κυριαρχίας η ομάδα. Και η βασική αιτία είναι αυτή που αναφέρεις: ότι δεν υπάρχει ενορχηστρωτής… και παίκτες που να μπορούν να βγάλουν μεγάλη ενέργεια όπως πέρυσι, θα πρόσθετα εγώ.

PGlmcmFtZSB3aWR0aD0iMTAwJSIgaGVpZ2h0PSIxMDAlIiBzcmM9Imh0dHBzOi8vd3d3LnlvdXR1YmUuY29tL2VtYmVkL203aEp2WGxQbGc0P2F1dG9wbGF5PTEiIGZyYW1lYm9yZGVyPSIwIiBhbGxvd2Z1bGxzY3JlZW4+PC9pZnJhbWU+
PGlmcmFtZSB3aWR0aD0iMTAwJSIgaGVpZ2h0PSIxMDAlIiBzcmM9Imh0dHBzOi8vd3d3LnlvdXR1YmUuY29tL2VtYmVkL203aEp2WGxQbGc0P2F1dG9wbGF5PTEiIGZyYW1lYm9yZGVyPSIwIiBhbGxvd2Z1bGxzY3JlZW4+PC9pZnJhbWU+
PGlmcmFtZSB3aWR0aD0iMTAwJSIgaGVpZ2h0PSIxMDAlIiBzcmM9Imh0dHBzOi8vd3d3LnlvdXR1YmUuY29tL2VtYmVkL2x3Vmo5dkZ3MkRrP2F1dG9wbGF5PTEiIGZyYW1lYm9yZGVyPSIwIiBhbGxvd2Z1bGxzY3JlZW4+PC9pZnJhbWU+
PGlmcmFtZSB3aWR0aD0iMTAwJSIgaGVpZ2h0PSIxMDAlIiBzcmM9Imh0dHBzOi8vd3d3LnlvdXR1YmUuY29tL2VtYmVkL1dJVU8wTHRNc2FnP2F1dG9wbGF5PTEiIGZyYW1lYm9yZGVyPSIwIiBhbGxvd2Z1bGxzY3JlZW4+PC9pZnJhbWU+
PGlmcmFtZSB3aWR0aD0iMTAwJSIgaGVpZ2h0PSIxMDAlIiBzcmM9Imh0dHBzOi8vd3d3LnlvdXR1YmUuY29tL2VtYmVkL1hUTG1WMHRfWERVP2F1dG9wbGF5PTEiIGZyYW1lYm9yZGVyPSIwIiBhbGxvd2Z1bGxzY3JlZW4+PC9pZnJhbWU+
PGlmcmFtZSB3aWR0aD0iMTAwJSIgaGVpZ2h0PSIxMDAlIiBzcmM9Imh0dHBzOi8vd3d3LnlvdXR1YmUuY29tL2VtYmVkL2hlSEZpaGc5NEtZP2F1dG9wbGF5PTEiIGZyYW1lYm9yZGVyPSIwIiBhbGxvd2Z1bGxzY3JlZW4+PC9pZnJhbWU+
PGlmcmFtZSB3aWR0aD0iNTYwIiBoZWlnaHQ9IjMxNSIgc3JjPSJodHRwczovL3d3dy55b3V0dWJlLmNvbS9lbWJlZC9id2pJNTlRclVmcz9hdXRvcGxheT0xIiBmcmFtZWJvcmRlcj0iMCIgYWxsb3dmdWxsc2NyZWVuPjwvaWZyYW1lPg==
PGlmcmFtZSB3aWR0aD0iMTAwJSIgaGVpZ2h0PSIzMTUiIHNyYz0iaHR0cHM6Ly93d3cueW91dHViZS5jb20vZW1iZWQvLXlBX1NEWkxCVU0/YXV0b3BsYXk9MSIgZnJhbWVib3JkZXI9IjAiIGFsbG93ZnVsbHNjcmVlbj48L2lmcmFtZT4=
PGlmcmFtZSB3aWR0aD0iMTAwJSIgaGVpZ2h0PSIzMTUiIHNyYz0iaHR0cHM6Ly93d3cueW91dHViZS5jb20vZW1iZWQvcUlEc1lEYXp3eW8/YXV0b3BsYXk9MSIgZnJhbWVib3JkZXI9IjAiIGFsbG93ZnVsbHNjcmVlbj48L2lmcmFtZT4=
PGlmcmFtZSB3aWR0aD0iMTAwJSIgaGVpZ2h0PSIzMTUiIHNyYz0iaHR0cHM6Ly93d3cueW91dHViZS5jb20vZW1iZWQvT0RQcXlyUXU4Rzg/YXV0b3BsYXk9MSIgZnJhbWVib3JkZXI9IjAiIGFsbG93ZnVsbHNjcmVlbj48L2lmcmFtZT4=
PGlmcmFtZSB3aWR0aD0iMTAwJSIgaGVpZ2h0PSIzMTUiIHNyYz0iaHR0cHM6Ly93d3cueW91dHViZS5jb20vZW1iZWQvbkFYU0JBdlFEckE/YXV0b3BsYXk9MSIgZnJhbWVib3JkZXI9IjAiIGFsbG93ZnVsbHNjcmVlbj48L2lmcmFtZT4=