Τί έκαναν οι ομάδες στη regular season (part IΙ)

2

Ολυμπιακός

Πολύ καλή πορεία για τον Ολυμπιακό για άλλη μια χρονιά. Η ομάδα βρισκόταν στις δύο πρώτες θέσεις της βαθμολογίας καθόλη σχεδόν την χρονιά και μπήκε σε περιπέτειες και υπολογισμούς μέχρι την τελευταία αγωνιστική, λόγω των 4 ηττών στις τελευταίες 5 αγωνιστικές, όταν η ομάδα έριξε ρυθμούς λόγω τραυματισμών και κόπωσης.

Το μεγαλύτερο παράσημο του Ολυμπιακού είναι ότι κατάφερε να πετύχει 5 νίκες στους αγώνες με τις ΤΣΣΚΑ, Φενέρ και Ρεάλ, ενώ νίκησε και μέσα στο ΟΑΚΑ.

Η ομάδα του Πειραιά ξεκίνησε τη σεζόν με το πόδι πατημένο στο γκάζι. Κατάφερε να επιβάλλεται στα παιχνίδια και να μαζεύει νίκης στο μεγάλο διάστημα της απουσίας του Σπανούλη και αυτό τη βοήθησε να νιώθει πιο άνετη στη συνέχεια.

Ένα πρόβλημα που αντιμετώπισε και αντιμετωπίζει είναι οι πολλοί και συχνοί τραυματισμοί όλων σχεδόν των παικτών. Αυτό επιβάρυνε περισσότερο αυτούς που αγωνίζονταν ή δημιουργούσε μια κάποια αναστάτωση κάθε φορά που κάποιος επέστρεφε στο ρόστερ. 

Το μεγαλύτερο εφετινό πρόβλημα πάντως του Ολυμπιακού είναι το ρόστερ του. Οι περισσότεροι παίκτες που αποκτήθηκαν το καλοκαίρι δεν απέδωσαν ούτε στο ελάχιστο των προσδοκιών. Ακόμα και οι προσθήκες Ουίλτζερ και Μπράουν, μέχρι στιγμής κρίνονται μάλλον αποτυχημένες (με τον Μπράουν βέβαια ποτέ δεν ξέρεις γιατί πρόκειται αποδεδειγμένα για παικταρά). Συνεπώς, το κάρο το τραβάνε οι παλιές δοκιμασμένες αξίες, Σπανούλης, Πρίντεζης, Παπανικολάου και ο πολύ ανεβασμένος φέτος Μιλουτίνοφ με βοήθειες από τον σταθερό Στρέλνιεκς και τον ασταθή αλλά εξαιρετικό στα καλά του ΜακΛιν. Ό,τι και να συμβεί είναι αναμφισβήτητο ότι το καλοκαίρι απαιτείται επανασχεδιασμός του ρόστερ.

Όσον αφορά το ύφος του παιχνιδιού του Ολυμπιακού, ο Σφαιρόπουλος δεν άλλαξε την δοκιμασμένη και επιτυχημένη συνταγή. Σφιχτή και πιεστική άμυνα  που προτιμά να δώσει το τρίποντο αλλά για κανένα λόγο δεν αφήνει αφύλακτη τη ρακέτα. Ανελέητο πικ εν ρολ μέχρι να δημιουργηθεί το ρήγμα στην καρδιά της αντίπαλης άμυνας ή να δημιουργηθεί αφύλακτο σουτ και σημάδεμα όλων των miss match στο ποστ.

Ο Ολυμπιακός πάσχει στο επίπεδο της αθλητικότητας, του λείπει ένας αθλητικός rim protector και η περιφέρειά του δεν έχει αποδειχθεί φαρμακερή στα ελεύθερα τρίποντα που δημιουργεί η επιθετική τακτική. Επίσης, κάθε βράδυ είναι αίνιγμα και ρίσκο η απόδοση αρκετών παικτών του καθώς δεν ξέρει ούτε ο ίδιος ο προπονητής τους αν θα μπουν στο πνεύμα του αγώνα και θα βοηθήσουν ή θα ζημιώσουν αγωνιστικά την ομάδα τους.

Από την άλλη, η εγγύηση των Σπανούλη, Πρίντεζη και η εκπληκτική παρουσία του Μιλουτίνοφ μαζί με την ομοιογένεια και την αμυντική αυτοθυσία των υπολοίπων παικτών αποτελούν τα μεγάλα όπλα της ομάδας. Μαζί βεβαίως και η σιγουριά του τεχνικού επιτελείου.  Παρά τα λάθη του, κυρίως στον σχεδιασμό του ρόστερ, ο Σφαιρόπουλος είναι ένας από τους κορυφαίους προπονητές στης Ευρώπη. Προετοιμάζει την ομάδα πάντοτε άριστα, έχει εναλλακτικά πλάνα, αντιδρά γρήγορα στις απαιτήσεις του παιχνιδιού ενώ αρκετά συχνά εφευρίσκει πολύτιμα τρικ και plays.

Ο Ολυμπιακός ανήκει στην ελίτ και αυτό το απέδειξε με την αγωνιστική του παρουσία στη regular season. Το μέταλλο και ο χαρακτήρας που έχει χτίσει είναι στοιχεία που σπανίζουν και δύσκολα υπερνικούνται από τους αντιπάλους. Αυτά είναι άλλωστε και τα στοιχεία που τον βοήθησαν να αντιπαρέλθει τις δυσκολίες και τους τραυματισμούς και να βρεθεί στην θέση που βρέθηκε. Η κανονική διάρκεια της σεζόν κρίνεται απολύτως επιτυχημένη, ωστόσο η χρονιά θα κριθεί όπως μοιραία συμβαίνει στις πολύ μεγάλες ομάδες από την παρουσία ή όχι στο final 4. Η Ζαλγκίρις φαίνεται βατός αντίπαλος καθώς δεν διαθέτει ούτε το ειδικό βάρος ούτε την εμπειρία ούτε την αθλητικότητα που θα μπορούσε να τρομάξει τον Ολυμπιακό. Όλα αυτά όμως μένει να αποδειχθούν.

Ζαλγκίρις

Είναι η ομάδα έκπληξη της διοργάνωσης. Η ομάδα που κατάφερε να φτάσει πολύ ψηλότερα από τις δυνατότητες και τις προσδοκίες της. Η ομάδα που παρουσίασε κάτι διαφορετικό και έφερε νέο αέρα. Είναι η ομάδα που αντικατοπτρίζει στο παρκέ τον χαρακτήρα και την εργατικότητα του Σαρούνας Γιασικεβίτσιους. Του νέου τεράστιου προπονητή του Ευρωπαϊκού μπάσκετ.

Η Ζαλγκίρις προσωπικά ήταν η πιο απολαυστική ομάδα που θα μπορούσε να παρακολουθεί καθ όλη τη διάρκεια των 30 αγωνιστικών ένας απλός και αγνός λάτρης του μπάσκετ.

Πάλεψε όλα τα παιχνίδια από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό, και ατό το αποδεικνύει το γεγονός ότι γύριζε μεγάλες εις βάρος της διαφορές. Παρουσιάστηκε το ίδιο σοβαρή είτε έπαιζε στο κατάμεστο Κάουνας είτε εκτός έδρας. Ήταν πάντοτε διαβασμένη για τον αντίπαλο και προσπαθούσε πάντοτε να κάνει το παιχνίδι της και όχι να καταστρέψει τον αγώνα.

Οι ρόλοι ήταν ξεκάθαροι. Ο Πάνγκος είχε την μπακέτα, η τακτική ήταν μελετημένη και κανείς δεν ξέφευγε από το σχέδιο (όταν ο Μιλάκνις ξέφυγε μέσα στη Φενέρ χαρίζοντάς την νίκη με τρίποντο που δεν ήταν επιλογή του Σάρας, θυμάστε τι έγινε) και η αιχμή του δόρατος ήταν το παιχνίδι στη ρακέτα. Συγκεκριμένα, γύρω από τη ρακέτα. Γιανκούνας, Ουλανόβας, Ουάιτ, Καβαλιάουσκας και Ντέιβις έκαναν καταπληκτική δουλειά σε άμυνα και επίθεση. Η Ζαλγκίρις ήταν μαζί με την ΤΣΣΚΑ η ομάδα που εκτελούσε περισσότερο από κάθε άλλη από μέση απόσταση. Αυτό αιφνιδίαζε κάθε αντίπαλο αμυντικό: είναι αμέτρητες οι φορές που ο Γιανκούνας βρίσκεται ελεύθερος να εκτελεί από μέση απόσταση γιατί ο αντίπαλος έχει κινηθεί ώστε να κλείσει στη ρακέτα.

Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στον προπονητή της ομάδας, γιατί είναι ολοφάνερο ότι σχεδιάζει και την παραμικρή λεπτομέρεια και έχει πείσει τους παίκτες του να μένουν πιστοί στο πλάνο. Η ομάδα κινείται διαρκώς, ειδικά στην επίθεση οι κινήσεις που γίνονται μακριά από την μπάλα και τα σκριν επίσης μακριά από τη μπάλα, είναι μοναδικής έμπνευσης. Συνεχή πλαϊνά πικ εν ρόλ, διαρκής κίνηση μακριά από τη μπάλα και υπομονή μέχρι να βρεθεί το ρήγμα στην αντίπαλη άμυνα. Όσο και αν οι περισσότεροι ψιθυρίζουν ότι αυτά είναι κόλπα που έχει κλέψει από τον Ομπράντοβιτς, εμένα μου θυμίζουν περισσότερο Μπαρτσελόνα του Πασκουάλ (2008) και ΤΣΣΚΑ του Ιτούδη (2017 & 2018). Εκεί που είναι φανερή η επιρροή του μέντορα Ζοτς είναι στην άμυνα όπου με μαεστρία κρύβονται όλες οι αδυναμίες. Με συνδυασμένες αλλαγές ο Σάρας κατάφερε κάτι αδιανόητο: ακόμα και με τον γηρασμένο Γιανκούνας ή τον βαρύ Καβαλιάουσκας, πολύ σπάνια εκτέθηκε η ρακέτα του. Η μαχητικότητα των παικτών του και η συντονισμένη αλληλοκάλυψη αποτέλεσαν το αμυντικό όπλο που έκρυβε όλες τις αδυναμίες της ομάδας.

Συμπερασματικά, η Ζαλγκίρις ήταν η ομάδα που παρουσίασε κάτι διαφορετικό, ένα μπάσκετ γρήγορα αλλά όχι βιαστικό, ένα μπάσκετ με απόλυτη τακτική προσήλωση στο οποίο όλοι οι παίκτες ήταν πρωταγωνιστές χωρίς η ομάδα να εξαρτάται απόλυτα από την απόδοση κανενός συγκεκριμένα. Φάνηκε ακόμη ότι η τάση για εξαφάνιση των σουτ από μέση απόσταση που κυριαρχεί σε NBA και Ευρώπη, δεν είναι μονόδρομος και δεν είναι απαραίτητα αναγκαία. Το σουτ από μέση απόσταση είναι αυτό που δεν έχουν μάθει να περιμένουν και να αντιμετωπίζουν οι αντίπαλοι. Άλλωστε δίνει δύο πόντους, όσους και ένα εντυπωσιακό κάρφωμα.

Ακόμα και όταν η Ζαλγκίρις βρισκόταν ψηλά στον βαθμολογικό πίνακα, οι περισσότεροι εκτιμούσαν και περίμεναν να ξεφουσκώσει και να πέσει η απόδοσή της. Αυτό δεν έγινε ποτέ και η λιθουανική ομάδα έφτασε να νικάει μέχρι και σε βαθμολογικά αδιάφορο αγώνα μέσα στο ΣΕΦ στην παράταση, την τελευταία αγωνιστική. Αυτό λέει πολλά για το χαρακτήρα της και την επικινδυνότητά της. Αποδείχθηκε τελικά ότι όλοι την είχαν υποτιμήσει, αφού τερμάτισε μόλις μία νίκη μακριά από Ολυμπιακό, Ρεάλ και Παναθηναϊκό.

Άλλωστε μην ξεχνάμε ότι τον Ολυμπιακό τον νίκησε τελικά δύο φορές, ενώ στο ΟΑΚΑ λύγισε στο τελευταίο δευτερόλεπτο της παράτασης. Το πολύ δύσκολο είναι να νικήσει τον Ολυμπιακό άλλες τρεις φορές, όμως με τη φετινή Ζαλγκίρις, ποιος θα διακινδύνευε να την υποτιμήσει ξανά;

Παναθηναϊκός

Ο Παναθηναϊκός με ένα πολύ καλό τελείωμα, έκλεψε το πλεονέκτημα έδρας με τον ίδιο τρόπο όπως και πέρυσι αλλά ευελπιστεί φέτος να το διαχειριστεί καλύτερα. Πάντως ούτε το πλεονέκτημα έδρας ούτε οι δύο τελευταίες εκτός έδρας νίκες (Τελ Αβίβ και Μιλάνο) θα πρέπει να κουκουλώσουν τα προβλήματα που παρουσίασε η ομάδα κατά τη διάρκεια της σεζόν.

Ο Πασκουάλ δημιούργησε ένα πολύ βαθύ ρόστερ το οποίο θα του έδινε τη δυνατότητα να χρησιμοποιεί και να αλλάζει πολλά σχήματα. Πράγματι όσο κυλούσε η σεζόν, μετά από ένα μέτριο έως κακό ξεκίνημα,  ο Παναθηναϊκός έβρισκε όλο και καλύτερο ρυθμό, λειτουργούσε πολύ καλύτερα στην άμυνα και επιθετικά η ομάδα συγχρονιζόταν με τον μαέστρο Καλάθη. Κάθε φορά όμως που ταξίδευε μακριά από το ΟΑΚΑ η ομάδα αποσυντονιζόταν και δυσκολευόταν να επιβάλει το ρυθμό της. Είναι χαρακτηριστικό ότι όι μόνο δεν νίκησε αλλά έχασε μάλλον εύκολα σε όλες τις έδρες των θεωρητικά μεγάλων αντιπάλων του (Ρεάλ, ΤΣΣΚΑ, Φενέρ, Ζαλγκίρις, Χίμκι ακόμα και Μπάρτσα), νικώντας στο ΣΕΦ το οποίο όμως είναι άλλη ιστορία.

Η σπουδαίες προσθήκες των Πέιν και Τζέιμς απογείωσαν τους φιλάθλους αλλά προσωρινά τουλάχιστον αποσυντόνισαν την ομάδα που είχε μάθει να καθοδηγείται αποκλειστικά από τον Καλάθη. Πάντως ο Τζέιμς μοιάζει πλέον να έχει προσαρμοστεί και να βοηθάει ουσιαστικότερα επομένως ανεβάζει επίπεδο όλη την ομάδα, την κάνει πιο δυναμική, πιο γρήγορη και πιο απρόβλεπτη. Να σημειωθεί ότι ο συγκεντρωμένος Τζέιμς προσφέρει πάρα μα πάρα πολλά στην άμυνα, αφού πιέζει μέχρι θανάτου τα αντίπαλα γκαρντ, εκμαιεύοντας λάθη ή κλεψίματα. Αυτό είναι κάτι που συχνά παραβλέπεται γιατί οι περισσότεροι εστιάζουν στην επιθετική συνεισφορά του, όμως είναι εξίσου ή και περισσότερο σημαντικό. 

Η γενική αίσθηση είναι πως ο Παναθηναϊκός φέτος είναι μια ομάδα με τεράστια αγωνιστική δυναμική, πολύ αθλητική και ταβάνι που ίσως ακόμη δεν το έχουμε δει. Από την άλλη βέβαια, παρουσιάζει μια επικίνδυνη αστάθεια και δύσκολα ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις ενός παιχνιδιού όταν ο αντίπαλος επιβάλλει το σετ παιχνίδι, αποτρέψει τους αιφνιδιασμούς και αποκόψει τον Καλάθη από την δημιουργία και κυρίως από τον Γκιστ. Εμφανέστατο είναι το αμυντικό πρόβλημα απέναντι στα αντίπαλα σέντερ καθώς η άμυνα με αλλαγές βγάζει τους ψηλούς στην περιφέρεια και «χρεώνει» το αντίπαλο πεντάρι συνήθως στον Καλάθη ή σε άλλον κοντό.

Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψει κανείς αυτά που κάνει ο Καλάθης φέτος σε όλα τα επίπεδα και κυρίως στην άμυνα. Για μένα είναι οπωσδήποτε ο MVP της διοργάνωσης και αν οι υπόλοιποι ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις και σταθούν στο ύψος τους και εφόσον ο Σίνγκλετον ανεβάσει αισθητά έστω την απόδοσή του, ο Παναθηναϊκός μπορεί να φτάσει στην κορυφή.

Ρεάλ Μαδρίτης

Η Ρεάλ χτυπήθηκε ίσως περισσότερο από κάθε άλλη ομάδα από πολλούς και σοβαρούς τραυματισμούς. Έχασε για όλη τη σεζόν το Γιουλ και το Κούζμιτς και απανωτά Ράντολφ- Αγιόν για μεγάλο διάστημα και άλλους παίκτες ενδιάμεσα. Παρόλα αυτά, χάρη στο τεράστιο ταλέντο του μοναδικού φαινομένου Ντόνσιτς και την απροσδόκητα μεγάλη προσφορά του Καμπάτσο κατάφερε να ξεπεράσει τις δυσκολίες και να πετύχει 19 νίκες, όσες και ο 3ος της βαθμολογίας.

Η Ρεάλ έφτανε τα παιχνίδια της σε υψηλό σκορ και βασιζόταν στην ικανότητα όλων των παικτών της να εκτελούν από μακριά. Δεν αναλώθηκε όμως σε βιαστικά run and gun ούτε έκανε κατάχρηση των περιφερειακών σουτ. Εκμεταλλευόταν με κάθε τρόπο τις συνεργασίες με τους ψηλούς και προσπαθούσε να διασπάσει την άμυνα των αντιπάλων στη ρακέτα. Κλειδί ήταν το φόβητρο Ταβάρες που εκτός των άλλων βοήθησε πολύ και στα ριμπάουντ και την ανανέωση πολλών επιθέσεων. Στην άμυνα η Ρεάλ στηριζόταν στη σκληράδα του Καμπάτσο και του Τέιλορ και στο μέγεθος του Ταβάρες ή του Αγιόν που τρόμαζαν όποιον πλησίαζε.

Γενικώς, ο Λάσο βρήκε τον τρόπο να παίρνει το μέγιστο από τους διαθέσιμους παίκτες και πρέπει να του αναγνωριστεί ότι κατόρθωσε να ανταπεξέλθει σε όλες αυτές τις δυσκολίες. Βεβαίως, το μπάσκετ που παρουσίασε δεν τρόμαξε κανέναν όμως η Ρεάλ είναι μια ομάδα με τεράστιο ταλέντο και μεγάλη ποιότητα που δεν έφτασε το ταβάνι της κατά τη διάρκεια της σεζόν και μπορεί να νικήσει οποιονδήποτε οπουδήποτε αν ο αντίπαλος δεν την αναγκάσει να κινηθεί πολύ στην άμυνα και να βραχυκυκλώσει στην επίθεση, πρωτίστως αποκόπτοντας τον Ντόνσιτς από τους υπόλοιπους.

 

Μάλαγα

Μια ομάδα που νίκησε την πρώτη αγωνιστική την Φενέρ και πέτυχε δύο νίκες τις τελευταίες δύο αγωνιστικές, ούσα βαθμολογικά αδιάφορη, με Ολυμπιακό εντός και ξανά με Φενέρ εκτός, σίγουρα τίμησε την παρουσία της στη διοργάνωση. Και σίγουρα η επερχόμενη απουσία της, αφού δεν έχει εγγυημένο συμβόλαιο και θα πρέπει να κερδίσει το πρωτάθλημα Ισπανίας για να παίξει του χρόνου στην Euroleague, θα είναι κρίμα, τη στιγμή που έχουν εγγυημένα συμβόλαιο άλλες ομάδες- περιοδεύοντες θίασοι.

Ο Πλάθα κατάφερε να δημιουργήσει ένα πολύ καλό και δεμένο σύνολο με ηγέτη τον καταπληκτικό Νέντοβις που έπαιξε οργανωμένο μπάσκετ, χρησιμοποιούσε πολύ καλά τους ψηλούς (Σερμαντίνι και Όγκουστιν) και προσπαθούσε να επιβάλει έναν αργό ρυθμό στα παιχνίδια.

Κάποια στιγμή η κόπωση, οι τραυματισμοί και η έλλειψη βάθους στο ρόστερ επέφεραν μια αγωνιστική κάμψη στην ομάδα, η οποία τερμάτισε τελικά στην 9η θέση χωρίς όμως ποτέ να διεκδικήσει πραγματικά κάτι παραπάνω.

Ερυθρός Αστέρας

Με πενιχρό μπάτζετ, πειραματικό ρόστερ και πολλά προβλήματα ο Ερ. Αστέρας ξεκίνησε τη σεζόν συνειδητοποιημένος  ότι πολύ δύσκολα θα κυνηγούσε το όνειρο της συμμετοχής στο final 4 που διοργανώνεται σπίτι του.

Παρόλα αυτά η ομάδα αποδείχθηκε και φέτος σκληρό καρύδι, δεν τα παράτησε, παρά στις τελευταίες αγωνιστικές όταν ήδη είχε επικεντρωθεί στις εγχώριες υποχρεώσεις της και κατάφερε κάποιες σπουδαίες νίκες εντός (Ζαλγκίρις, Ολυμπιακός, Μπαρτσελόνα, Μακάμπι) αλλά και εκτός με κορυφαία τη νίκη στη Μαδρίτη επί της Ρεάλ.

Η απουσία του Ερ.Αστέρα του χρόνου θα γίνει αισθητή, καθώς όλες οι ομάδες υπολόγιζαν πολύ στις αναμετρήσεις κυρίως στο Βελιγράδι όπου οι οπαδοί του έδιναν ιδιαίτερο τόνο στα παιχνίδια.

Μπάμπεργκ

Αξιοπρεπέστατη για άλλη μια χρονιά η γερμανική ομάδα, παρουσίασε ένα οργανωμένο σύνολο περιορισμένων όμως δυνατοτήτων. Αυτό που ξεχωρίζει κανείς στη Μπάμπεργκ είναι η προσήλωση στην τακτική και η πολύ καλή προετοιμασία για κάθε αντίπαλο. Επίσης, πάλευε το κάθε παιχνίδι όσο μπορούσε χωρίς να τα παρατάει και χωρίς να παρουσιάζει εικόνα διάλυσης.

Ο Τρινκιέρι μάλλον πλήρωσε το γεγονός ότι για 3η ή 4η συνεχή χρονιά η ομάδα δείχνει να έχει συγκεκριμένο ταβάνι και δεν φαίνονται προοπτικές βελτίωσης ούτε αναπτύσσει κάποια δυναμική και αυτό φαίνεται και στην ελάττωση της προσέλευσης του κόσμου στο γήπεδο.

Εφές

Μακράν η μεγαλύτερη φετινή απογοήτευση. Δεκάδες εκατομμύρια ξοδεύτηκαν για να καταφέρει η ομάδα να τερματίσει τελευταία με μόλις 7 νίκες. Ποιοτικοί παίκτες που άνετα θα είχαν θέση και ρόλο στα ρόστερ των ομάδων της πρώτης 8αδας, παρουσίασαν ένα τραγικό σύνολο που αποτέλεσε τον σάκο του μποξ και τον περίγελο όλης της μπασκετικής Ευρώπης.

Το μεγαλύτερο μειονέκτημα της Εφές ήταν ξεκάθαρα ο πάγκος. Καμία προετοιμασία, καμία κατανομή ρόλων, παντελής έλλειψη πειθαρχίας (αγωνιστικής και εξωαγωνιστικής), ελλιπής καθοδήγηση και στρατηγική.

Με αυτή την εικόνα σίγουρα η Εφές δεν έχει θέση στη Euroleague.

Μπορεί επίσης να σας αρέσει
PGlmcmFtZSB3aWR0aD0iMTAwJSIgaGVpZ2h0PSIxMDAlIiBzcmM9Imh0dHBzOi8vd3d3LnlvdXR1YmUuY29tL2VtYmVkL203aEp2WGxQbGc0P2F1dG9wbGF5PTEiIGZyYW1lYm9yZGVyPSIwIiBhbGxvd2Z1bGxzY3JlZW4+PC9pZnJhbWU+
PGlmcmFtZSB3aWR0aD0iMTAwJSIgaGVpZ2h0PSIxMDAlIiBzcmM9Imh0dHBzOi8vd3d3LnlvdXR1YmUuY29tL2VtYmVkL203aEp2WGxQbGc0P2F1dG9wbGF5PTEiIGZyYW1lYm9yZGVyPSIwIiBhbGxvd2Z1bGxzY3JlZW4+PC9pZnJhbWU+
{social-panel}
PGlmcmFtZSB3aWR0aD0iMTAwJSIgaGVpZ2h0PSIxMDAlIiBzcmM9Imh0dHBzOi8vd3d3LnlvdXR1YmUuY29tL2VtYmVkL2x3Vmo5dkZ3MkRrP2F1dG9wbGF5PTEiIGZyYW1lYm9yZGVyPSIwIiBhbGxvd2Z1bGxzY3JlZW4+PC9pZnJhbWU+
PGlmcmFtZSB3aWR0aD0iMTAwJSIgaGVpZ2h0PSIxMDAlIiBzcmM9Imh0dHBzOi8vd3d3LnlvdXR1YmUuY29tL2VtYmVkL1dJVU8wTHRNc2FnP2F1dG9wbGF5PTEiIGZyYW1lYm9yZGVyPSIwIiBhbGxvd2Z1bGxzY3JlZW4+PC9pZnJhbWU+
PGlmcmFtZSB3aWR0aD0iMTAwJSIgaGVpZ2h0PSIxMDAlIiBzcmM9Imh0dHBzOi8vd3d3LnlvdXR1YmUuY29tL2VtYmVkL1hUTG1WMHRfWERVP2F1dG9wbGF5PTEiIGZyYW1lYm9yZGVyPSIwIiBhbGxvd2Z1bGxzY3JlZW4+PC9pZnJhbWU+
PGlmcmFtZSB3aWR0aD0iMTAwJSIgaGVpZ2h0PSIxMDAlIiBzcmM9Imh0dHBzOi8vd3d3LnlvdXR1YmUuY29tL2VtYmVkL2hlSEZpaGc5NEtZP2F1dG9wbGF5PTEiIGZyYW1lYm9yZGVyPSIwIiBhbGxvd2Z1bGxzY3JlZW4+PC9pZnJhbWU+
PGlmcmFtZSB3aWR0aD0iNTYwIiBoZWlnaHQ9IjMxNSIgc3JjPSJodHRwczovL3d3dy55b3V0dWJlLmNvbS9lbWJlZC9id2pJNTlRclVmcz9hdXRvcGxheT0xIiBmcmFtZWJvcmRlcj0iMCIgYWxsb3dmdWxsc2NyZWVuPjwvaWZyYW1lPg==
PGlmcmFtZSB3aWR0aD0iMTAwJSIgaGVpZ2h0PSIzMTUiIHNyYz0iaHR0cHM6Ly93d3cueW91dHViZS5jb20vZW1iZWQvLXlBX1NEWkxCVU0/YXV0b3BsYXk9MSIgZnJhbWVib3JkZXI9IjAiIGFsbG93ZnVsbHNjcmVlbj48L2lmcmFtZT4=
PGlmcmFtZSB3aWR0aD0iMTAwJSIgaGVpZ2h0PSIzMTUiIHNyYz0iaHR0cHM6Ly93d3cueW91dHViZS5jb20vZW1iZWQvcUlEc1lEYXp3eW8/YXV0b3BsYXk9MSIgZnJhbWVib3JkZXI9IjAiIGFsbG93ZnVsbHNjcmVlbj48L2lmcmFtZT4=
PGlmcmFtZSB3aWR0aD0iMTAwJSIgaGVpZ2h0PSIzMTUiIHNyYz0iaHR0cHM6Ly93d3cueW91dHViZS5jb20vZW1iZWQvT0RQcXlyUXU4Rzg/YXV0b3BsYXk9MSIgZnJhbWVib3JkZXI9IjAiIGFsbG93ZnVsbHNjcmVlbj48L2lmcmFtZT4=
PGlmcmFtZSB3aWR0aD0iMTAwJSIgaGVpZ2h0PSIzMTUiIHNyYz0iaHR0cHM6Ly93d3cueW91dHViZS5jb20vZW1iZWQvbkFYU0JBdlFEckE/YXV0b3BsYXk9MSIgZnJhbWVib3JkZXI9IjAiIGFsbG93ZnVsbHNjcmVlbj48L2lmcmFtZT4=
PGlmcmFtZSB3aWR0aD0iMTAwJSIgaGVpZ2h0PSIzMTUiIHNyYz0iaHR0cHM6Ly93d3cueW91dHViZS5jb20vZW1iZWQvc3RzRm5NbjVvaDA/YXV0b3BsYXk9MSIgZnJhbWVib3JkZXI9IjAiIGFsbG93ZnVsbHNjcmVlbj48L2lmcmFtZT4=
PGlmcmFtZSB3aWR0aD0iMTAwJSIgaGVpZ2h0PSIzMTUiIHNyYz0iaHR0cHM6Ly93d3cueW91dHViZS5jb20vZW1iZWQvVFZpMjB1YnlNbDQ/YXV0b3BsYXk9MSIgZnJhbWVib3JkZXI9IjAiIGFsbG93ZnVsbHNjcmVlbj48L2lmcmFtZT4=
PGlmcmFtZSB3aWR0aD0iMTAwJSIgaGVpZ2h0PSIzMTUiIHNyYz0iaHR0cHM6Ly93d3cueW91dHViZS5jb20vZW1iZWQvaXV0c0twUkdLdDA/YXV0b3BsYXk9MSIgZnJhbWVib3JkZXI9IjAiIGFsbG93PSJhdXRvcGxheTsgZW5jcnlwdGVkLW1lZGlhIiBhbGxvd2Z1bGxzY3JlZW4+PC9pZnJhbWU+
PGlmcmFtZSB3aWR0aD0iMTAwJSIgaGVpZ2h0PSIzMTUiIHNyYz0iaHR0cHM6Ly93d3cueW91dHViZS5jb20vZW1iZWQvUTVOXzdlRHdxaTA/YXV0b3BsYXk9MSIgZnJhbWVib3JkZXI9IjAiIGFsbG93PSJhdXRvcGxheTsgZW5jcnlwdGVkLW1lZGlhIiBhbGxvd2Z1bGxzY3JlZW4+PC9pZnJhbWU+
PGlmcmFtZSB3aWR0aD0iMTAwJSIgaGVpZ2h0PSIzMTUiIHNyYz0iaHR0cHM6Ly93d3cueW91dHViZS5jb20vZW1iZWQvdjVMY3dWM0FjOVk/YXV0b3BsYXk9MSZzdGFydD05IiBmcmFtZWJvcmRlcj0iMCIgYWxsb3c9ImF1dG9wbGF5OyBlbmNyeXB0ZWQtbWVkaWEiIGFsbG93ZnVsbHNjcmVlbj48L2lmcmFtZT4=