Το Dallas του 2011

Πως η παρέα του Dirk φόρεσε δαχτυλίδι

0 429

Για τους Dallas Mavericks του 2011, η πικρή γεύση που είχε μείνει στο στόμα τους μετά την ήττα στους τελικούς του 2006 από τους Miami Heat, καθώς και οι συνεχόμενες αποτυχίες στα επόμενα χρόνια, αποτέλεσαν τη σπίθα που πυροδότησε μια εκπληκτική ιστορία. Ηγέτης τους, φυσικά, ο Dirk Nowitzki, ο οποίος εδραίωσε τη θέση του ως ένας από τους καλύτερους παίκτες που έχουν περάσει ποτέ από το ΝΒΑ, και στο τέλος της σεζόν αυτής είχε και ένα δαχτυλίδι για απόδειξη. Αλλά οι Mavericks δεν στηρίζονταν μόνο σε έναν παίκτη. Η ομάδα αυτή ήταν ο ορισμός της ομάδας,και στην επιτυχία της συνέβαλλαν όλοι οι παίκτες που ανήκαν στο τότε ρόστερ. Από τον superstar Dirk και τους βετεράνους Shawn Marion ,Jason Kidd, μέχρι και τον ρολίστα Corey Brewer,ό λοι έπαιξαν τον ρόλο τους για να επιτευχθεί το όνειρο του πρωταθλήματος που τους είχε στερηθεί.

Απόρροια των πρόσφατων αποτυχιών της ομάδας του Dallas ήταν η έλλειψη εμπιστοσύνης από τον μπασκετικό κόσμο. Κανένας δε πίστευε πως η ομάδα αυτή μπορεί να κάνει το »μπαμ», το ένα βήμα παραπάνω, ώστε να κατακτήσει τον τίτλο. Η δυσπιστία αυτή φάνηκε να γεμίζει το ντεπόζιτο του Jason ‘JET’ Terry, ο οποίος πριν την αρχή της regular season ακόμα, έκανε τατουάζ στο δεξί του μπράτσο το κύπελλο Larry O’Brien, ωθούμενος από την ανάγκη να αποδείξει τους πάντες λάθος. Η αισιοδοξία αυτή εξαπλώθηκε και στα υπόλοιπα στρώματα της ομάδας, οδηγώντας τους Mavericks στη καλύτερη αρχή της ιστορίας τους. Σπάσανε πολλά σερί νικών από δυνατές και φορμαρισμένες ομάδες, όπως οι New Orleans(τότε)Hornets, San Antonio Spurs και Miami Heat, ξεκινώντας τη σεζόν 24-5. Οι τραυματισμοί στα γόνατα των Dirk Nowitzki, Caron Butler θα ενίσχυαν ακόμα περισσότερο τις αμφιβολίες για τους Mavericks, αλλά έπειτα από ένα δύσκολο διάστημα και με την επιστροφή του ηγέτη τους να αναζωπυρώνει το ηθικό της ομάδας, θα τελείωναν δυνατά τη σεζόν με 18 νίκες σε 19 αγώνες στο μήνα Μάρτιο, κατακτώντας την 3η θέση στη Δυτική Περιφέρεια.

Αντίπαλοί τους στον πρώτο γύρο των Playoffs βρέθηκαν οι Portland Trail Blazers των LaMarcus Aldridge, Brandon Roy. Η ομάδα του Portland είχε κατακτήσει την 6η θέση στη Δυτική Περιφέρεια και θεωρούνταν από πολλούς ειδικούς το φαβορί για τη σειρά αυτή. Ομάδες κυνηγούσαν την 6η θέση ώστε να αντιμετωπίσουν τους Mavericks, πιστεύοντας πως είναι η πιο εύκολη ομάδα από τις πρώτες για να νικήσεις σε σειρά 7 παιχνιδιών, βασιζόμενες στις αποτυχίες των τελευταίων χρόνων και την έλλειψη κάποιου superstar εκτός του Dirk Nowitzki. Όταν το νεαρό σύνολο του Portland με πρωτεργάτη τον Brandon Roy κατάφερε να γυρίσει μία διαφορά 23 πόντων στο 4ο παιχνίδι και να ισοφαρίσει τη σειρά σε 2-2, όλοι πίστεψαν πως η σειρά είχε ήδη τελειώσει, με τα φαντάσματα των περασμένων σεζόν να στοιχειώνουν ακόμα τους Mavericks. Οι Mavericks όμως θα έβρισκαν τα πατήματά τους στα 2 τελευταία παιχνίδια της σειράς, νικώντας με 4-2 και προχωρώντας στον επόμενο γύρο όπου αντίπαλοί τους θα ήταν οι Los Angeles Lakers.

Οι Los Angeles Lakers είχαν κερδίσει το πρωτάθλημα τα τελευταία 2 χρόνια με έναν εξαιρετικό Kobe Bryant και είχαν βλέψεις για το δεύτερο 3-peat της ιστορίας τους. Ως αουτσάιντερ και σε αυτή τη σειρά μπήκαν οι Mavericks, με σκοπό να διαψεύσουν όσους δε πιστεύαν σε αυτούς. Με 2 επιστροφές στο τελευταίο δωδεκάλεπτο και με ένα τρομερό τέταρτο παιχνίδι από τους Jason Terry (9/10 τρίποντα) και Peja Stojakovic (6/6 τρίποντα) η ομάδα του Dallas ολοκλήρωσε τη σειρά με 4-0, κλονίζοντας τους Lakers και σηματοδοτώντας το τέλος μιας εποχής κυριαρχίας της ομάδας του Los Angeles.

Στον τελικό της Δύσης θα βρισκόντουσαν αντιμέτωποι με τους Oklahoma City Thunder. Η νεαρή αυτή ομάδα που πήρε τη θέση των Seattle Supersonics το 2008 στο πανόραμα του NBA είχε οδηγηθεί στον τελικό της Δύσης από τον εκκολαπτόμενο superstar Kevin Durant, ήδη κάτοχο 2 βραβείων σκοραρίσματος, ο οποίος πλαισιώνονταν από τους Russell Westbrook, James Harden. Η σειρά αυτή ήταν που εξασφάλισε την είσοδο του Dirk Nowitzki στο πάνθεον του πρωταθλήματος. Με 48 πόντους στο πρώτο παιχνίδι και 11 πόντους στα τελευταία 3,5 λεπτά της κανονικής περιόδου στο τέταρτο παιχνίδι -ενώ οι Thunder προηγούνταν με 15 πόντους- μεταξύ άλλων, ο Γερμανός forward πήρε την ομάδα του απ’το χέρι και την οδήγησε με 4-1 στο τελικούς του ΝΒΑ, όπου θα τους περίμεναν οι Miami Heat.

Αυτή ήταν η ευκαιρία των Mavericks για λύτρωση. Εκδίκηση για τη συντριπτική ήττα του 2006 ενώ ήταν μπροστά με 2-0. Μόνο οι Dirk Nowitzki και Jason Terry ήταν και στο ρόστερ του 2006, αλλά και του 2011, κάνοντάς το λίγο πιο προσωπικό για αυτούς. Το χρωστούσαν στον εαυτό τους, το χρωστούσαν στους οπαδούς που πίστεψαν σε αυτούς όταν δε το έκανε κανείς άλλος. Στην Ανατολική Περιφέρεια, οι πλανήτες είχαν ευθυγραμμιστεί για την ομάδα του Miami. LeBron James και Chris Bosh είχαν συνοδέψει τον Dwyane Wade για τον σχηματισμό μιας υπερ-ομάδας γεμάτης superstar που θα συνέθλιβε τα πάντα στο δρόμο της για ένα δαχτυλίδι. Οι Big 3 οδήγησαν τους Heat να τελειώσουν τη σεζόν με 58 νίκες, ποδοπατώντας τους Philadelphia Seventy-Sixers στο πρώτο γύρο των Playoffs πριν αντιμετωπίσουν τους Boston Celtics. Η νίκη τους επί της ομάδας της Βοστόνης σήμανε άλλο ένα τέλος εποχής για την αυτοκράτειρα μέχρι τότε ομάδα της Ανατολής, η κυριαρχία της οποίας παραλληλίζονταν με αυτή των Los Angeles Lakers στη Δύση. Μετά τους Celtics σειρά για τους Big 3 είχαν οι Chicago Bulls, η ομάδα με το καλύτερο ρεκόρ τη σεζόν 2010-2011, τους οποίους ‘ξεπέταξαν’ σε 5 μόλις παιχνίδια. Ήταν φανερό το ποιος ήταν το φαβορί. Οι βετεράνοι ρολίστες του Dallas σύμφωνα με σχεδόν όλους δε θα μπορούσαν να συμβαδίσουν με τους υπερπαίκτες του Miami. Για μία τελευταία λοιπόν φορά, οι πάντες υποτίμησαν τους Mavericks.

Το πρώτο παιχνίδι της σειράς απέδειξε πως οι ειδικοί ήξεραν τι έλεγαν. Η ομαδική δουλειά που είχε γίνει σήμα κατατεθέν των Mavericks δε μπορούσε να αντισταθεί στη δύναμη πυρός των τριών μεγάλων ονομάτων των Heat. Το Miami πήρε το πρώτο παιχνίδι της σειράς, υποβάλλοντας τους Mavericks στη πρώτη φορά που θα βρισκόντουσαν πίσω 0-1 στα Playoffs της σεζόν. Πριν το δεύτερο παιχνίδι ,ο Dirk Nowitzki, ο ηγέτης της ομάδας του Dallas ήταν αμφίβολος για το αν θα παίξει καθώς είχε υποστεί έναν τραυματισμό στο αριστερό του χέρι. Με την έναρξη του αγώνα όμως, όλες οι αμφιβολίες για αυτόν σβήστηκαν. Παρ’όλα αυτά οι Big 3 του Miami κατάφεραν να ανεβάσουν ταχύτητα, δίνοντας προβάδισμα 88-73 για την ομάδα τους με 7 λεπτά να απομένουν μέχρι το τέλος του αγώνα. Και εκεί άλλαξε όλο το momentum της σειράς. Η τρομερή άμυνα του Dallas σε συνδυασμό με την αποτελεσματικότητα στην επίθεση θα γυρίσει σιγά σιγά το σκορ, και το λέι απ του Nowitzki με το τραυματισμένο αριστερό χέρι που έβαλε τους Mavericks μπροστά στο σκορ θα σηματοδοτήσει ίσως το μεγαλύτερο comeback σε παιχνίδι τελικών στην ιστορία του ΝΒΑ. Το τρίτο παιχνίδι πήγε στους Heat μετά από άλλη μία, αν και ανεπιτυχή αυτή τη φορά, επιστροφή των Mavericks από 13 πόντους κάτω. Ο τέταρτος αγώνας αποδείχτηκε αρκετά δραματικός. Ο Nowitzki ταλαιπωρούνταν από απανωτά προβλήματα υγείας, αυτή τη φορά είχε 39 βαθμούς πυρετό. Το προσπάθησε αλλά απλά δεν ήταν ο εαυτός του. Έχανε ανοιχτά σουτ που δε θα τα έχανε ποτέ αλλιώς, έπαιρνε τραβηγμένες προσπάθειες προσπαθώντας να βάλει τον εαυτό του με το ζόρι μες στο παιχνίδι χαλώντας το τέμπο της επίθεσης, και συνολικά έβλαπτε την ομάδα του περισσότερο απ’ότι τη βοηθούσε. Μετά από τόσα χρόνια που κουβαλούσε τους συμπαίκτες του λοιπόν, ήρθε η ώρα αυτοί να του ανταποδώσουν τη χάρη. JJ Barea, Shawn Marion, Tyson Chandler, DeShawn Stevenson κάνουν το παιχνίδι της ζωής τους κρατώντας τους Mavericks μέσα στο παιχνίδι, για να έρθει ο ήρεμος πλέον Dirk και να κλείσει τον αγώνα. Ο πέμπτος αγώνας πήγε εύκολα στους Mavericks καθώς κράτησαν το προβάδισμα που είχαν χτίσει στο πρώτο ημίχρονο μέχρι το τέλος, στηριζόμενοι στα μακρινά σουτ.

Το έκτο και τελευταίο παιχνίδι της σειράς έγινε στο Miami. Η αποστολή των Mavericks κατέφθασε μαυροφορεμένη όπως σε κάθε τελευταίο παιχνίδι σειράς στα Playoffs εκείνη της σεζόν, δείχνοντας τη ‘κηδεία’ που είχαν σκοπό να κάνουν στους Big 3. Η αυτοπεποίθηση των παικτών βέβαια δε βοήθησε και τόσο στην αρχή, καθώς οι Mavericks μπήκαν »κρύοι» στο παιχνίδι με τον Dirk να σουτάρει 1/12 και τους Heat να το εκμεταλλεύονται. Οι βετεράνοι ρολίστες για ακόμα μια φορά θα σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και θα κλείσουν τη διαφορά με πρωτεργάτη τον Jason Terry o οποίος τελείωσε το πρώτο ημίχρονο με 19 πόντους. Εκείνη ήταν η στιγμή τους. Όσα ονειρευόντουσαν, όσα είχαν στόχους, για όσα πάλευαν όλο αυτό το διάστημα εναντίον όλων, αντιμέτωποι με αμφιβολίες από κάθε μέτωπο. Όλα ήταν εκεί, μπροστά τους. Ήταν η ευκαιρία τους και την άδραξαν. Με τους Heat εγκλωβισμένους στη γωνία του ρινγκ, ο Dirk Nowitzki επανήλθε στη ζωή στο δεύτερο ημίχρονο δίνοντάς τους το τελικό χτύπημα, αποδεικνύοντας σε όλους ότι αξίζει να βρίσκεται στη κορυφή.

Αυτό ήταν. Για πρώτη φορά στην ιστορία τους οι Dallas Mavericks είχαν κερδίσει το πρωτάθλημα. Η πορεία τους, σαν ταινία Εγώ τουλάχιστον έτσι θα έγραφα το σενάριο: Θα έγραφα για μία ομάδα, όχι έναν θίασο από εγωιστές superstar αλλά ένα ενιαίο σύνολο, με ψυχή. Θα τους έβαζα να ξεκινήσουν αρχικά το μονοπάτι αυτό εναντίον μιας ανερχόμενης νεαρής ομάδας στο Portland που πολλοί θα θεωρούσαν φαβορί για τη σειρά, και το comeback του Brandon Roy στο τέταρτο παιχνίδι θα ήταν η κλασική σκηνή σε κάθε ταινία που ο πρωταγωνιστής βρίσκεται σε κίνδυνο αλλά τελικά θα σκαρφιστεί κάτι ασυνήθιστο (στη περίπτωση αυτή τον Jason Kidd να μετατρέπεται σε.. Ray Allen) ώστε να καταφέρει αγκομαχώντας να βγει απο τη δύσκολη θέση. Μετά, θα τους έβαζα να αντιμετωπίσουν τους 2 φορές στα τελευταία 2 χρόνια πρωταθλητές Lakers, που ψάχνανε το δεύτερό τους 3peat. Εκεί θα έβαζα τα θεμέλια για ένα storyline κλειδί: Τις επιστροφές στο δεύτερο ημίχρονο. Θα έβαζα τον Peja Stojakovic να σουτάρει 6/6 πίσω απ’τη γραμμή του τριπόντου εναντίον της ομάδας που σχεδόν 10 χρόνια πριν, όντας μέλος των Sacramento Kings τότε, τον είχε νικήσει σε μία από τις πιο αμφιλεγόμενες σειρές στην ιστορία του αθλήματος.

Έπειτα σειρά θα έπαιρναν οι Oklahoma City Thunder με τον 2 φορές scoring champion Kevin Durant, τον οποίον θα αναλάμβανε ο Shawn Marion θέλοντας να αδράξει την ευκαιρία που του είχε παρουσιαστεί έπειτα από χρόνια αποτυχιών με τη φανέλα των Phoenix Suns. Θα έβαζα τον Dirk να σκοράρει 11 πόντους στα τελευταία 4 λεπτά, γυρνώντας παιχνίδια με τη θέλησή του και μόνο.

Και για το τέλος, θα άφηνα το καλύτερο. Το κερασάκι στη τούρτα, το αποκορύφωμα. Μια σειρά που απλά έπρεπε να επαναληφθεί μετά το 2006. Αυτή τη φορά ο Dirk Nowitzki θα είχε ένα πιο πλήρες ρόστερ γύρω του-απ’την άλλη όμως ο Dwyane Wade θα είχε τον LeBron James. Θα έβαζα τους Mavericks να χάσουν φυσικά το πρώτο παιχνίδι, και να είναι 15 πόντους πίσω στο δεύτερο. Εκεί θα επαληθεύονταν όλο το χτίσιμο και η ανάπτυξη του σεναρίου από τη σειρά με τους Lakers και τους Thunder. Το τραυματισμένο αριστερό χέρι του Nowitzki θα έδινε δραματικά τη νίκη σηματοδοτώντας τo comeback που θα θεωρούνταν πλέον σήμα κατατεθέν των Mavericks. Θα τους έβαζα να χάσουν το τρίτο παιχνίδι της σειράς και θα αρρώσταινα τον πρωταγωνιστή της ταινίας μου για το τέταρτο, ώστε να τον ωθήσουν οι συμπαίκτες του προς τη νίκη. Και φυσικά, θα έκανα τη σειρά να πάει στα 6 παιχνίδια, με το τελευταίο μέσα στο Miami, παραλληλίζοντας για μία τελευταία φορά την ιστορία μου με αυτή του 2006, για να ανταποδώσουν οι ήρωές μου τη χάρη στον »κακό» της ταινίας, Dwyane Wade, και να εξιλεωθούν σηκώνοντας το κύπελλο εκτός έδρας, ακριβώς όπως είχε γίνει 5 χρόνια πριν.

Όταν λοιπόν θα παρέδιδα το σενάριο στον παραγωγό μου, αυτός θα γελούσε και θα το πέταγε στα σκουπίδια, ζητώντας μου λίγο περισσότερο ρεαλισμό. Αυτή η πορεία στα playoffs είναι που με έκανε να ερωτευτώ αυτή την ομάδα, και για τον λόγο αυτό ακριβώς, αγαπάμε το μπάσκετ.

Μπορεί επίσης να σας αρέσει

PGlmcmFtZSB3aWR0aD0iMTAwJSIgaGVpZ2h0PSIxMDAlIiBzcmM9Imh0dHBzOi8vd3d3LnlvdXR1YmUuY29tL2VtYmVkL203aEp2WGxQbGc0P2F1dG9wbGF5PTEiIGZyYW1lYm9yZGVyPSIwIiBhbGxvd2Z1bGxzY3JlZW4+PC9pZnJhbWU+
PGlmcmFtZSB3aWR0aD0iMTAwJSIgaGVpZ2h0PSIxMDAlIiBzcmM9Imh0dHBzOi8vd3d3LnlvdXR1YmUuY29tL2VtYmVkL203aEp2WGxQbGc0P2F1dG9wbGF5PTEiIGZyYW1lYm9yZGVyPSIwIiBhbGxvd2Z1bGxzY3JlZW4+PC9pZnJhbWU+
PGlmcmFtZSB3aWR0aD0iMTAwJSIgaGVpZ2h0PSIxMDAlIiBzcmM9Imh0dHBzOi8vd3d3LnlvdXR1YmUuY29tL2VtYmVkL2x3Vmo5dkZ3MkRrP2F1dG9wbGF5PTEiIGZyYW1lYm9yZGVyPSIwIiBhbGxvd2Z1bGxzY3JlZW4+PC9pZnJhbWU+
PGlmcmFtZSB3aWR0aD0iMTAwJSIgaGVpZ2h0PSIxMDAlIiBzcmM9Imh0dHBzOi8vd3d3LnlvdXR1YmUuY29tL2VtYmVkL1dJVU8wTHRNc2FnP2F1dG9wbGF5PTEiIGZyYW1lYm9yZGVyPSIwIiBhbGxvd2Z1bGxzY3JlZW4+PC9pZnJhbWU+
PGlmcmFtZSB3aWR0aD0iMTAwJSIgaGVpZ2h0PSIxMDAlIiBzcmM9Imh0dHBzOi8vd3d3LnlvdXR1YmUuY29tL2VtYmVkL1hUTG1WMHRfWERVP2F1dG9wbGF5PTEiIGZyYW1lYm9yZGVyPSIwIiBhbGxvd2Z1bGxzY3JlZW4+PC9pZnJhbWU+
PGlmcmFtZSB3aWR0aD0iMTAwJSIgaGVpZ2h0PSIxMDAlIiBzcmM9Imh0dHBzOi8vd3d3LnlvdXR1YmUuY29tL2VtYmVkL2hlSEZpaGc5NEtZP2F1dG9wbGF5PTEiIGZyYW1lYm9yZGVyPSIwIiBhbGxvd2Z1bGxzY3JlZW4+PC9pZnJhbWU+
PGlmcmFtZSB3aWR0aD0iNTYwIiBoZWlnaHQ9IjMxNSIgc3JjPSJodHRwczovL3d3dy55b3V0dWJlLmNvbS9lbWJlZC9id2pJNTlRclVmcz9hdXRvcGxheT0xIiBmcmFtZWJvcmRlcj0iMCIgYWxsb3dmdWxsc2NyZWVuPjwvaWZyYW1lPg==
PGlmcmFtZSB3aWR0aD0iMTAwJSIgaGVpZ2h0PSIzMTUiIHNyYz0iaHR0cHM6Ly93d3cueW91dHViZS5jb20vZW1iZWQvLXlBX1NEWkxCVU0/YXV0b3BsYXk9MSIgZnJhbWVib3JkZXI9IjAiIGFsbG93ZnVsbHNjcmVlbj48L2lmcmFtZT4=
PGlmcmFtZSB3aWR0aD0iMTAwJSIgaGVpZ2h0PSIzMTUiIHNyYz0iaHR0cHM6Ly93d3cueW91dHViZS5jb20vZW1iZWQvcUlEc1lEYXp3eW8/YXV0b3BsYXk9MSIgZnJhbWVib3JkZXI9IjAiIGFsbG93ZnVsbHNjcmVlbj48L2lmcmFtZT4=
PGlmcmFtZSB3aWR0aD0iMTAwJSIgaGVpZ2h0PSIzMTUiIHNyYz0iaHR0cHM6Ly93d3cueW91dHViZS5jb20vZW1iZWQvT0RQcXlyUXU4Rzg/YXV0b3BsYXk9MSIgZnJhbWVib3JkZXI9IjAiIGFsbG93ZnVsbHNjcmVlbj48L2lmcmFtZT4=
PGlmcmFtZSB3aWR0aD0iMTAwJSIgaGVpZ2h0PSIzMTUiIHNyYz0iaHR0cHM6Ly93d3cueW91dHViZS5jb20vZW1iZWQvbkFYU0JBdlFEckE/YXV0b3BsYXk9MSIgZnJhbWVib3JkZXI9IjAiIGFsbG93ZnVsbHNjcmVlbj48L2lmcmFtZT4=
PGlmcmFtZSB3aWR0aD0iMTAwJSIgaGVpZ2h0PSIzMTUiIHNyYz0iaHR0cHM6Ly93d3cueW91dHViZS5jb20vZW1iZWQvc3RzRm5NbjVvaDA/YXV0b3BsYXk9MSIgZnJhbWVib3JkZXI9IjAiIGFsbG93ZnVsbHNjcmVlbj48L2lmcmFtZT4=
PGlmcmFtZSB3aWR0aD0iMTAwJSIgaGVpZ2h0PSIzMTUiIHNyYz0iaHR0cHM6Ly93d3cueW91dHViZS5jb20vZW1iZWQvVFZpMjB1YnlNbDQ/YXV0b3BsYXk9MSIgZnJhbWVib3JkZXI9IjAiIGFsbG93ZnVsbHNjcmVlbj48L2lmcmFtZT4=