Ο Ολυμπιακός μετά τις άνετες νίκες απέναντι σε Εφές και Αρμάνι Μιλάνο, έκανε εντυπωσιακή εμφάνιση στη Βιτόρια και πήρε μια σπουδαία νίκη. Οι νίκες αυτές και κυρίως οι πολύ καλές εμφανίσεις έφεραν ηρεμία, γέμισαν με αυτοπεποίθηση την ομάδα, έκαναν να ξεχαστεί η κακή εμφάνιση στη Μαδρίτη στην πρεμιέρα και δημιούργησαν προσδοκίες. Νομίζω απολύτως δικαιολογημένα πολλοι χαρακτήριζαν το Ολυμπιακό, πριν το παιχνίδι με τους Ρώσους, ως την πιο φορμαρισμένη ομάδα της διοργάνωσης. Με αυτά τα δεδομένα ο Σφαιρόπουλος προετοίμασε την ομάδα του να υποδεχθεί την ΤΣΣΚΑ, η οποία είναι η πιο ποιοτική ομάδα της διοργάνωσης.
Όλοι περίμεναν ένα συναρπαστικό και αμφίρροπο παιχνίδι, αλλά τελικά η ΤΣΣΚΑ το μετέτρεψε σε μια θεαματική παράσταση κατά την οποία ξεδίπλωσε το ταλέντο της και σκόρπισε τον τρόμο στους διεκδικητές του στέμματός της.
Από το πρώτο λεπτό έλεγξε απολύτως το ρυθμό του αγώνα, έτρεχε ή πάγωνε το παιχνίδι κατά βούληση, διάβαζε όλες τις καταστάσεις στην επίθεση και στραγγάλισε τον Ολυμπιακό στην άμυνα.
Πρώτα από όλα θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι η ΤΣΣΚΑ διαθέτει τον μεγαλύτερο πάγκο στη διοργάνωση. Τα σχήματα που εμφανίζει στο παρκέ ο Ιτούδης είναι εξίσου δυνατά και οι αλλαγές γίνονται χωρίς να πέφτει η ποιότητα. Την ίδια στιγμή, μπορεί να παρατάσσει πανεύκολα την πεντάδα που χρειάζεται για να πάρει αυτό που θέλει κάθε φορά.
Η άμυνα της ΤΣΣΚΑ ειδικά στο πρώτο ημίχρονο ήταν τρομερή. Οι επιστροφές ήταν πάρα πολύ γρήγορες αποτρέποντας τον αιφνιδιασμό του αντιπάλου. Είναι εντυπωσιακό ότι πριν ακόμα σταματήσει να κουνιέται το διχτάκι, οι τρεις παίκτες που βρισκόταν στην περιφέρεια βρισκόταν ήδη στο κέντρο του γηπέδου. Αυτός που βρισκόταν κοντά στη ρακέτα πίεζε για το ριμπάουντ ενώ αυτός που βρισκόταν πιο κοντά στον παίκτη του Ολυμπιακού που κουβαλούσε την μπάλα, έπεφτε πάνω του για να του κλείσει το οπτικό πεδίο και να τον καθυστερήσει.
Στο pick’ n’ roll που χρησιμοποιεί συνεχώς ο Ολυμπιακός είτε για να επιτεθεί είτε για να ξεκινήσει την επίθεσή του δημιουργώντας ανισορροπία στην άμυνα, ο Ιτούδης επέλεξε να παίξει «αλλαγές σε όλα» ακόμα και όταν ο Ντε Κολό έμενε με τον Πρίντεζη ή ο Τεόντοσιτς με τον Μπιρτς. Του δίνει το πλεονέκτημα αυτό το ύψος των περιφερειακών του παικτών αλλά και τα γρήγορα πόδια του Χάινς. Στην ουσία προκάλεσε τον Ολυμπιακό να αναγκάσει την ΤΣΣΚΑ σε τόσες περιστροφές, όσες χρειαζόταν για να βρεθεί το miss match, όμως τελικά ο Ολυμπιακός δεν είχε την υπομονή να το πετύχει αυτό πολλές φορές. To pick’ n’ roll δεν λειτουργούσε, η καλή ατομική άμυνα και η γρήγορη βοήθεια από τον Χάινς που έβγαινε από πίσω, απέκοπτε κάθε πιθανότητα διείσδυσης, τα υψωμένα τεράστια χέρια των παικτών της ΤΣΣΚΑ χαλούσαν τις μακρινές πάσες ενώ ο αμείλικτος Ιτούδης δεν άφηνε ελεύθερο σουτ όχι μόνο στο Λοτζέσκι αλλά ούτε καν στον Μάντζαρη και τον Παπανικολάου. Ήταν ένα σεμινάριο για το πώς παίζεται η άμυνα man to man με αλλαγές σε όλα τα σκριν και βοήθεια από το 5. Το μόνο που απέμενε να αντιμετωπίσει η ΤΣΣΚΑ ήταν το παιχνίδι στο post. Ο Ιτούδης δεν φοβήθηκε τον Παπαπέτρου και είχε ειδικό σχέδιο αντιμετώπισης μόνο στην περίπτωση που πόσταρε ο Πρίντεζης. Τότε η άμυνα προσαρμοζόταν αμέσως. Ο Χάινς δίπλωνε για να κόψει τον εσωτερικό διάδρομο και να σπρώξει τον Πρίντεζη ενώ και τρίτος παίκτης ερχόταν και παρενοχλούσε από μπροστά την ντρίπλα του Πρίντεζη. Παρόλο που σκόραρε πολύ, εύκολα βλέπει κανείς ότι έφτυνε αίμα και έχανε πολύ ενέργεια σε τέτοιες φάσεις και το ποστάρισμά του δεν πόνεσε την ρώσικη ομάδα.
Το ταλέντο του Τεόντοσιτς και του Ντε Κολό σε συνδυασμό με τα plays που έχει σχεδιάσει ο Ιτούδης κάνουν την επίθεση της ΤΣΣΚΑ να μοιάζει ασταμάτητη και ζαλίζουν την αντίπαλη άμυνα αφού επιτίθεται με πάρα πολλούς τρόπους, υπάρχει υπομονή μέχρι και διάβασμα των επιλογών μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο της επίθεσης, ενώ η εκτελεστική δεινότητα από την περιφέρεια δίνει τις απαραίτητες λύσεις και αναγκάζει την άμυνα να ανοίγει.
Από την άλλη πλευρά, ο Ολυμπιακός ίσως αιφνιδιάστηκε από το πολύ δυναμικό ξεκίνημα της ΤΣΣΚΑ και να εκνευρίστηκε βλέποντας τη διαφορά συνεχώς να ανοίγει. Η ασφυκτική άμυνα της ΤΣΣΚΑ το ανάγκαζε να παίζει σε αργό τέμπο, η πίεση στον Σπανούλη ήταν αφόρητη και τα σουτ δεν ήταν αποτελεσματικά. Μοιραία, σκόραρε μόλις 7 πόντους στη β’ περίοδο και αύξησε την παραγωγικότητά του μόνο στο τέλος όταν η ΤΣΣΚΑ χαλάρωσε και ο Ολυμπιακός επιχείρησε την τελική του αντεπίθεση. Στην άμυνα, η ποιότητα των παικτών της ΤΣΣΚΑ και η παρουσία δύο ή και τριών δημιουργών ταυτόχρονα, βοηθούσε την ΤΣΣΚΑ να βρίσκει εύκολα και γρήγορα λύσεις στην συνήθως αποτελεσματική πίεση που ασκούν οι Παπανικολάου- Χάκετ- Μάντζαρης στην περιφέρεια. Επομένως, η άμυνα δεν μπορούσε να χαλάσει το παιχνίδι της ρώσικης ομάδας και αναγκαστικά το πλεονέκτημα και η πρωτοβουλία των κινήσεων πήγαιναν στα χέρια είτε του Τεόντοσιτς είτε του Ντε Κολό που τιμωρούσαν κάθε αδυναμία ή ανισορροπία.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα του Ολυμπιακού ήταν και πάλι η θέση 5. Ο Γιανγκ απλά δεν μπορεί, ο Μιλουτίνοφ μπορεί μόνο τόσο και απομένει μοναχός του ο Μπιρτς που στάθηκε στο ύψος του και έκανε ό,τι μπορούσε. Μόνο με τον Μπιρτς όμως δεν μπορείς να έχεις υψηλές βλέψεις. Άλλωστε μην ξεχνάμε ότι αποκτήθηκε για να είναι ο αναπληρωματικός ψηλός και όχι ο βασικός. Το πρόβλημα αυτό το κάλυπτε ο Ολυμπιακός στα προηγούμενα παιχνίδια μέσα από την ενέργεια που έβγαζαν στην άμυνα οι Παπανικολάου και Χάκετ και λόγω του up tempo τρόπου παιχνιδιού στην επίθεση. Απέναντι όμως σε μια ανώτερη ποιοτικά ομάδα, που έχει διαβάσει το παιχνίδι και μπορεί να ελέγξει το ρυθμό, το πρόβλημα γίνεται τεράστιο και δεν μπορεί να κρυφτεί.
Συμπερασματικά, ο Ολυμπιακός δεν ηττήθηκε λόγω διαιτησίας, αλλά επειδή η ΤΣΣΚΑ ήταν εμφανώς ανώτερη, μπήκε με το μαχαίρι στα δόντια και έκανε επίδειξη δύναμης μέσα στο ΣΕΦ. Η διαιτησία είναι το άλλοθι που οι δημοσιογράφοι του Ολυμπιακού προσφέρουν στους οπαδούς του σήμερα. Αν αυτό περάσει στην ομάδα τότε θα χαλάσει το μυαλό των παικτών και θα έχει αρνητικές επιπτώσεις στο μέλλον, αν όμως γίνουν πράξη τα λόγια του Σφαιρόπουλου και του Πρίντεζη ότι δεν πρέπει να μείνουν στη διαιτησία, τότε μπορεί να διδαχθούν από την ήττα και να διορθώσουν τα λάθη τους.
Δύο στιγμές..
1. Η φάση στα μέσα της δεύτερης περιόδου, όταν ο Σπανούλης ευστοχεί στο τρίποντο αλλά έχουν σφυριχτεί βήματα είναι copy paste της κίνησης που έκανε τουλάχιστον 4 φορές (συμπεριλαμβανομένης της τελευταίας φάσης με τον Διαμαντίδη) στους περσινούς ελληνικούς τελικούς. Ο Σπανούλης το κάνει πολύ συχνά αυτό, δηλαδή κάνει ένα βήμα και αμέσως αλλάζει κατεύθυνση κινώντας ταυτόχρονα και τα δύο πόδια του, για να κερδίσει χώρο από τον αμυντικό. Πρέπει επιτέλους να το ξεκαθαρίσουμε αυτό για να γίνει κατανοητό σε όλους: ΚΑΝΕΙ ΤΡΙΑ ΒΗΜΑΤΑ ΚΑΙ Ο ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΒΑΣΗ. ΤΕΛΟΣ.
2. Η φάση της τάπας του Χάινς στον Μιλουτίνοφ είναι μοναδική. Ο Χάινς έχει πάει στη βοήθεια αλλά προλαβαίνει να επιστρέψει ενώ ο Μιλουτίνοφ έχει ήδη πάρει τα βήματα. Σε ένα βήμα του Σέρβου, ο Χάινς έχει κάνει ήδη δύο και απογειώνεται. Δείτε ξανά τη φάση και παρατηρήστε το, αξίζει.
…μια απαίτηση
Κάποια στιγμή ως φίλαθλοι θα πρέπει να απαιτήσουμε καλύτερες μεταδόσεις. Δεν γίνεται να χρειάζεται περίπου ένα λεπτό για να σχολιαστεί η φοβερή πάσα του Τεόντοσιτς στον Χάινς κάτω από τα πόδια του Μπιρτς (μάλιστα ο δημοσιογράφος της ΕΡΤ είπε στο δεύτερο ριπλέι ότι δεν φαίνεται καθαρά αν η μπάλα πέρασε κάτω από τα πόδια του Μπιρτς και χρειάστηκε και το τρίτο ριπλέι για να το διαπιστώσει). Δεν γίνεται να πανηγυρίζει έξαλλα το τρίποντο του Σπανούλη και να ξεκινάει να απαριθμεί τα κατορθώματα και τα ρεκόρ του ενώ έχουν σφυριχτεί πεντακάθαρα βήματα και στη συνέχεια να μιλάει για τους διαιτητές κάνοντας ότι δεν βλέπει το ριπλέι.
..μερικές παρατηρήσεις…
1. Είναι εντυπωσιακός ο τρόπος με τον οποίο ο Δημήτρης Ιτούδης χειρίζεται τον Τεόντοσιτς και τον Ντε Κολό με τρόπο ώστε και οι δύο να αισθάνονται πρωταγωνιστές και ηγέτες για την ομάδα. Έχει μοιράσει καθήκοντα, ρόλους και χρόνους απολύτως αρμονικά ενώ αν προσέξει κανείς μπορεί να διαπιστώσει ότι είναι απολύτως δίκαια επιμερισμένα τα plays που έχει σχεδιάσει για τον καθένα και ο αριθμός των προσπαθειών που τους αναλογεί. Και όλα αυτά χωρίς να τους κάνει να ασφυκτιούν (όπως όλοι σχεδόν οι παίκτες έχουν ομολογήσει ότι συνέβαινε επί ημερών Μεσίνα) αλλά αντιθέτως δίνουν την εντύπωση ότι έχουν απόλυτη ευχέρεια να ξεδιπλώσουν το ταλέντο τους και να ακολουθήσουν ατομικές εμπνεύσεις.
2. Η μη χρησιμοποίηση του Αγραβάνη για 4ο σερί αγώνα προκαλεί μεγάλη εντύπωση όταν το καλοκαίρι από τον Ολυμπιακό διαμήνυαν ότι δεν πήραν τεσσάρι για να δώσουν χώρο στον νεαρό παίκτη και ότι ο Σφαιρόπουλος τον πιστεύει πάρα πολύ. Μπορεί να αποτελεί επιλογή του προπονητή του Ολυμπιακού για να επιβληθεί στα αποδυτήρια αυτή η άτυπη τιμωρία του παίκτη. Μπορεί επίσης να αποτελεί και κάποιου είδους τρικ: σε μια σεζόν που έχει πάρα μα πάρα πολύ δρόμο ακόμα μπροστά της, ο Σφαιρόπουλος «καίει» προσωρινά ένα χαρτί του, για να το εμφανίσει αργότερα ως άσσο στο μανίκι του. Ο κίνδυνος πάντως είναι με όλα αυτά να καεί οριστικά ο παίκτης.
3. Το κράξιμο και οι ύβρεις των οπαδών του Ολυμπιακού προς τον Ιτούδη από την αρχή μέχρι το τέλος, αλλά και αρκετή ώρα μετά τη λήξη του αγώνα, δείχνει ότι στην Ελλάδα δύσκολα αναγνωρίζουμε και σεβόμαστε. Ας τα βλέπουν αυτά όσοι υποστηρίζουν ότι η Εθνική θα πρέπει να ανατεθεί στον Ιτούδη.
Αλήθεια γιατί ο Ιτούδης είναι πιο μισητός από τον Ομπράντοβιτς;
4. Πρώτος αγώνας για την Ευρωλίγκα με τόσο κόσμο στο ΣΕΦ.
…και κάποιες προβλέψεις
1. Ας απολαύσουμε τον τρελο- Τεόντοσιτς. Δεν νομίζω ότι του χρόνου θα παίζει στα λημέρια μας.
2. Ο Ιτούδης πιστεύω ότι πολύ σύντομα θα είναι head-coach σε ομάδα του NBA. Διαχείριση χαρακτήρων, προετοιμασία ομάδας, διάβασμα αντιπάλου, κοουτσάρισμα, όλα τα κάνει σχεδόν τέλεια.
3. Η ΤΣΣΚΑ, χωρίς τραυματισμούς, είναι η πληρέστερη ομάδα της διοργάνωσης και είναι αδύνατο να χάσει σε σειρά αγώνων από οποιαδήποτε ομάδα στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή.
4. Το μεγαλύτερο μειονέκτημα της ΤΣΣΚΑ είναι ακριβώς το πόσο τέλεια και ανίκητη δείχνει. Στην ιστορία της διοργάνωσης λίγες είναι οι φορές που το φαβορί επιβεβαίωσε τα προγνωστικά και η ομάδα που έμοιαζε ανίκητη στην κανονική περίοδο κατέκτησε τον τίτλο. Βλέπε ενδεικτικά: Κίντερ Μπολόνια το 2002, ΤΣΣΚΑ το 2005, Μπαρτσελόνα το 2011, Ρεάλ το 2014. Στα υπέρ της το γεγονός ότι τις δύο τελευταίες σεζόν το τρόπαιο πηγαίνει στο φαβορί.
Πολύ καλή ανάλυση.
Ευτυχώς δεν το δα από την ΕΡΤ. Ο Ιωάννου αξίζει μόνο για να γελάει κανείς ή αν είναι άρρωστος Ολυμπιακός. Μου είπαν ότι μίλησε για την χειρότερη διαιτησία που έχει δει ποτέ στο ΣΕΦ. Η διαιτησία σίγουρα δεν ήταν εχθρική, αλλά το πιθανότερο να μην ήταν ίδια στην Ρωσία. Κάποιες φάσεις που θυμάμαι να διαμαρτυρήθηκε ο Ολυμπιακός ήταν οι εξής: βήματα Σπανούλη (πολύ σωστά επισημαίνεις την φάση με τον Διαμαντίδη και όχι με τον Καλάθη, που πολλοί λένε, ενώ είναι διαφορετικές περιπτώσεις, αλλά νομίζω το βηματάκι στο ΟΑΚΑ, το κάνει στην ντρίπλα, οπότε δεν ήταν), αντιαθλητικό πάνω στον Σπανούλη (ήταν και δεν ήταν, γιατί είχαν επιστρέψει σε μεγάλο βαθμό, θύμισε και την φάση του Nichols στην Ρωσία, εδώ το πρόβλημα νομίζω βρίσκεται στην ερμηνεία του κανονισμού, θα έπρεπε να είναι πιο σαφείς οι κανονισμοί και να μην το αφήνουν στην κρίση του διαιτητή), ντρίπλα πάνω από τον ώμο του Σπανούλη (ουδέν σχόλιο), αντιαθλητικό πάνω στον Green από τον Hines (δεν υπάρχει, καθώς ο Hines κλέβει την μπάλα και το φάουλ γίνεται με το σώμα), φάουλ στον Παπανικολάου (κάνει τάπα και αν έπρεπε να δοθεί φάουλ αυτό θα ήταν πάνω στον Σπανούλη για το χέρι στην πλάτη), πολλές ανυπόστατες διαμαρτυρίες του Παπανικολάου, κανένα φάουλ στον Green που ακουμπάει στην κοιλιά τον Teo (νομίζω), καθαρό φάουλ στον Πρίντεζη στο καλάθι του στο τέλος, ενώ για τα 8 δευτερόλεπτα δεν είμαι σίγουρος. Κάτι άλλο για τον Σπανούλη, τα πιο συχνά βήματα που κάνει, είναι βγαίνοντας από screen, αν και δεν είναι ο μόνος, που δεν τους σφυρίζονται, καθώς το κάνουν πάρα πολλοί. Οπότε συνολικά ούτε αδικημένος νομίζω είναι, ούτε έχασε από την διαιτησία. Γενικά πιστεύω ότι ο Ολυμπιακός τα τελευταία χρόνια έχει από τις καλύτερες διαιτησίες μαζί με την Fener, μετά την CSKA και τις ισπανικές, σε αντίθεση με τον Παναθηναϊκό. Και μιλώντας για αυτό, γιατί κανένας δεν λέει για το CSKA-ΠΑΟ φέτος, που ενώ η διαιτησία ήταν ήταν σχετικά καλή, στο τελευταίο δίλεπτο τα έδωσε όλα ανάποδα και έκρινε το αποτέλεσμα, σε συνδυασμό φυσικά με το κόλλημα στην επίθεση και την αστοχία Καλάθη-Παππά?
Για τον Ιτούδη προβληματίζομαι για τα comeback των αντιπάλων. Κερδίζει σχετικά άνετα αλλά δεν με έχει πείσει ακόμα. Είναι νωρίς ακόμα βέβαια, αλλά μιλώ και για τις προηγούμενες χρονιές. Για head coach δύσκολα, πρώτα θα πρέπει να πάει ως assistant, σαν τον Messina. Τον βρίζουν περισσότερο, για τον απλούστατο λόγο, ότι είναι Έλληνας και αντίστοιχα οι άλλοι, δεν τον εκτιμούν τόσο, για τον ίδιο λόγο.
Σωστά όλα αυτά που λες για τον Αγραβάνη, αλλά όπως επίσης λες ο Ολυμπιακός μια χαρά είναι στο 4, στο 5 είναι το πρόβλημα, με τον Birch να αποδίδει όπως τον περίμενα, τον Milutinov να μην μπορεί, όντας πολύ άγουρος και τον Young να μην έχει επιστρέψει και ούτε φαίνεται ότι θα το κάνει άμεσα. Στο 4 μεγάλο πρόβλημα θα υπάρξει, μόνο αν τραυματιστεί ο Πρίντεζης και δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά χθες έπαιξε και στο 5 λιγάκι.
Ο Teodosic συμφωνώ ότι θα την κάνει, τον έχουν σε μεγάλη εκτίμηση οι Αμερικανοί και εφόσον ο ίδιος δεν τον αποκλείει ανοιχτά, είναι το πιθανότερο σενάριο.
Συμφωνώ και σε αυτό που λες ότι δεν χάνει σε σειρά η CSKA τώρα. Και όταν θα έρθει η ώρα πάρα πολύ δύσκολα, ειδικά με πλεονέκτημα που θα χει λογικά, όπως κάθε χρόνο, αλλά πολλά μπορεί να αλλάξουν με κάποιο τραυματισμό ή με κοιλιά-φόρμα στα κρίσιμα, έτσι την έχει πατήσει πάμπολλες φορές σε μονά παιχνίδια σε F4.
Νομίζω μάζεψες όλες τις φάσεις. Δεν μπορώ να θυμηθώ άλλη από τις λεγόμενες αμφισβητούμενες. Νομίζω καταλαβαίνει κανείς ότι δεν μπορεί να μιλά για παιχνίδι που έκριναν οι διαιτητικές αποφάσεις. Έχεις απόλυτο δίκαιο σ’ αυτό που λες ότι τα τελευταία χρόνια ο Ολυμπιακός έχει πολύ καλή αντιμετώπιση από τη διαιτησία. Νομίζω ήταν εξοργιστική η ευκολία με την οποία ο Σπανούλης έπαιρνε φάουλ και η δυσκολία με την οποία δινόταν φάουλ στο “δυναμικό” παιχνίδι του Ολυμπιακού στην άμυνα. Αυτό άρχισε να αλλάζει από πέρυσι μετά τις δηλώσεις ιτούδι- Περάσοβιτς.
Ήταν βήματα και στο ΟΑΚΑ. Το gather step το κάνουν όλοι, Σπανούλης, Ντίξον, Ράις, Γουίμς, Ντιλέινι πέρυσι, Γιουλ. Νομίζω οι περισσότεροι παίκτες πλέον όταν βγαίνουν από το screen. Αυτό οκ, το καταλαβαίνω, το κάνουν όλοι, και δεν σφυρίζεται σε κανέναν. Άλλωστε στις περισσότερες περιπτώσεις δεν μπορείς να το καταλάβεις ούτε σε ριπλέι, γιατί ο παίκτης πιάνει την μπάλα πάνω στο βηματισμό και ενώ το πόδι του είναι στον αέρα. Αυτό το step up και την αλλαγή κατεύθυνσης όμως το κάνει ο Σπανούλης τα τελευταία χρόνια (για να αντιμετωπίσει τις ασφυκτικτές άμυνες) και είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Είναι τρία καθαρά βήματα και κερδίζει πλεονέκτημα από τον αμυντικό.
Δεν ξέρω, εμένα μου φαίνεται κανονικό με τον ΔΔ.
Σ’ ευχαριστώ πάντως που μπήκες στον κόπο να κάνεις ένα τόσο εμπεριστατωμένο σχόλιο και μάλιστα επέκτεινες και τη συζήτηση. Αυτός είναι και ο στόχος μας, να γίνονται ουσιαστικές συζητήσεις και να ανταλλάζουμε απόψεις για τα παιχνίδια.
“Το μεγαλύτερο μειονέκτημα της ΤΣΣΚΑ είναι ακριβώς το πόσο τέλεια και ανίκητη δείχνει.” ακριβώς αυτό που σκεφτόμουν: “έλλειψη κινήτρου για βελτιώση”
Και έλλειψη της εμπειρίας του να κερδίσω το ματς δύσκολα..
Δυστυχώς πλέον δεν μπορώ να γελάω με αυτά που ακούω. Θέλω να πάρω φόρα να χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο. Τα ίδια έλεγε για τη διαιτησία πάντως και στον αγώνα στη Μαδρίτη.
Διατηρώ τις επιφυλάξεις μου ως προς το “η πληρέστερη ομάδα”.. Φαβορί για τον τίτλο ναι, ανίκητη σε σειρά αγώνων αδιαμφισβήτητα, αλλά στις θέσεις 4-5 -πλην του Χάινς- θεωρώ ότι πάσχει. Ο Ογκουστίν κινείται σε ρηχά νερά, ο Βοροντσέβιτς είναι περισσότερο απειλητικός απ’ την περιφέρεια και λιγότερο μες στη ρακέτα, ο Χριάπα εξαφανισμένος, ακόμα και ο Κουρμπάνοφ στο 3 αγωνίζεται πολύ σε πολύ χαμηλότερα επίπεδα από αυτό που περίμενα. Δε λέω να είναι όλοι πρωταγωνιστές, αυτό είναι αδύνατο. Και με δεδομένο ότι στο ρόστερ υπάρχουν Μίλος-Ντε Κολό-Τζάκσον-Χάινς, ο ρόλος των υπολοίπων είναι δευτερεύων. Αν παρατηρήσει κανείς όμως το ranking όλων των παικτών της CSKA από τις θέσεις 3 και πάνω πλην Χάινς, θα παρατηρήσει ότι είναι αρκετά χαμηλό (με εξαίρεση τον Βοροντσέβιτς, κυρίως όμως λόγω των πόντων που δίνει απ’ την περιφόρεια).
Αυτό βέβαια μπορεί να το μεταφράσει κανείς ως πλεονέκτημα, ότι δηλαδή υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης, έχει τόσους παίκτες να αγωνίζονται κάτω από τα στάνταρ τους και παρ’ όλα αυτά έχει την απόδοση και τα αποτελέσματα που έχει. Αυτό που θέλω εγώ να πω είναι ότι για να κοντράρεις αυτή την CSKA ο μόνος τρόπος είναι να το κάνεις απ’ τη στη ρακέτα (και να παρακαλάς ταυτόχρονα να μη βομβαρδίζουν ακατάπαυστα έξω απ’ τα 6,75 οι Μίλος-Ντε Κολό-Τζάκσον). Και ο Ολυμπιακός με ενάμιση παίκτη εκεί (Πρίντεζης-Μπιρτς) δεν είχε καμία τύχη στο ματς. Γενικά (για να φτάσω και στον Ολυμπιακό), είχε πολλά άλλοθι για τον συγκεκριμένο αγώνα (μας τα επεσήμανε σε κάθε ευκαιρία ο δημοσιο-“γραφικός” της ΕΡΤ, άλλωστε) αλλά με δεδομένη την κατάσταση του Young, πιστεύω πως θα του κοστίσει σε πολλά παιχνίδια η επιλογή του καλοκαιριού να μην προχωρήσει -πλην Birch που όπως σωστά ανέφερες δεν ήρθε για βασικός- σε μεταγραφή στις θέσεις 4-5 (σε ενδεχόμενη, μάλιστα, περίπτωση τραυματισμού του Πρίντεζη, προβλέπω απρόσμενες ήττες). Απορώ κι εγώ με την ως τώρα αχρήστευση του Αγραβάνη, ο οποίος αν μη τι άλλο θα μπορούσε να σπρώξει πολύ στην άμυνα, να δώσει 5 πόντους και πολύτιμα λεπτά ξεκούρασης στον Πρίντεζη.
Υ.Γ. Πολύ καλό άρθρο, συμφωνώ με όλα, ανυπομονώ να δω τι θα γίνει με τις προβλέψεις σου (για τον Τεόντοσιτς το θεωρώ κι εγώ δεδομένο).
Υ.Γ.2 Το να ψάχνουμε συνέχεια δικαιολογίες για μια ήττα το έχουμε κάνει χόμπι στην Ελλάδα. Το να το κάνει ένας δημοσιογράφος εν ώρα αγώνα, επίσης δε μου κάνει -κακώς βέβαια- αίσθηση πλέον. Το να απαριθμεί όμως ΚΑΘΟΛΗ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ της μετάδοσης τα κατορθώματα του Ολυμπιακού, του τεράστιου -χωρίς καμία δόση ειρωνείας- Σπανούλη, το έπος της Κωνσταντινούπολης και του Λονδίνου, σχεδόν αδιαφορώντας για την περιγραφή του αγώνα (το κύριο αντικείμενο δηλαδή της δουλειάς του εκείνη την ώρα) είναι επιεικώς απαράδεκτο. Στην τελική ας του πει κάποιος ότι δεν το έχει ανάγκη κανένας Ολυμπιακός, κανένας Σπανούλης, κι ακόμα και ο οπαδός που -ίσως- το έχει ανάγκη, θα το βρει στις φυλλάδες και στα οπαδικά site. Όχι σε μετάδοση αγώνα σε δημόσιο κανάλι.
Δεν θα διαφωνήσω, απλώς να σου θυμίσω ότι το 2011 ο ΠΑΟ πήρε Ευρωλίγκα με αναπληρωματικό ψηλό το Βουγιούκα (ο Μάριτς ήταν καθαρά εκτός rotation). Συμβαίνει και στο NBA, πολύ περισσότερο στην Ευρωλίγκα, δεν μπορεί μια ομάδα να έχει 12 ισάξιους παίκτες ή έστω 2 ισάξιους για κάθε θέση (πλην γκαρντ). Οψόμεθα..