Τελικά χάνουν όλοι

Εφές- Ούνικς 104-99

Η πολύ σκληρή και ανεβασμένη μετά τις τελευταίες νίκες της, Ούνικς, πήγε να κάνει τη ζημιά για δεύτερη φορά στην Πόλη, απέναντι στην Εφές αυτή τη φορά. Βρισκόταν μπροστά στο σκορ μέχρι τα μέσα της γ’ περιόδου χάρη στους συνήθεις ύποπτους Λάνγκφορντ και Παραχούτσκι. Ωστόσο η ομάδα του Περάσοβιτς έχοντας πολύ υψηλά ποσοστό ευστοχίας σε δίποντα και τρίποντα, στηρίχτηκε στη δημιουργία του Ερτέλ και έχοντας 34 !!! ασίστ πήρε την πολύτιμη νίκη.
Η Εφές συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε πέρυσι η Λαμποράλ έχοντας όμως πιο ποιοτικούς και πιο πολλούς παίκτες, ειδικά στη γραμμή των ψηλών. Είναι εντυπωσιακό πώς ο Περάσοβιτς έχει καταφέρει να μοντάρει από την αρχή μια ομάδα και να την προσαρμόσει ξανά στο στυλ που αποτελεί πλέον την ταυτότητά του.
Το τούρκικο ντέρμπυ θα έχει πολύ ενδιαφέρον. Αν η Εφές πιάσει ρυθμό και υποχρεώσει την Φενέρ στην 4η συνεχόμενη ήττα θα έχει κάνει ένα πολύ σοβαρό limit up. Αν χάσει, όπως συμβαίνει συνήθως με τις ομάδες του Περάσοβιτς- βλέπε και την ήττα με κάτω τα χέρια στο Μιλάνο- δεν τρέχει και τίποτα και πιθανόν να ξεσπάσει στον μεθεπόμενο αντίπαλο (Ερ.Αστέρας)

Μπάμπεργκ- Ερυθρός Αστέρας 78-79

Άλλη μία ήττα στις λεπτομέρειες και στο τελευταίο σουτ για τους Γερμανούς και ενώ προηγούνταν σχεδόν σε όλο το παιχνίδι. Αν επρόκειτο για ελληνική ομάδα, θα μιλούσαμε σήμερα για ψυχολογικό πρόβλημα. Δεν ξέρω πόσο θα αντέξουν (ψυχολογικά) οι Γερμανοί να παίζουν καλά και να χάνουν στον πόντο. Πάντως ο Τρινκιέρι δείχνει ότι μαθαίνει από τα παθήματά του και αυτή τη φορά η τελευταία επίθεση ήταν καλύτερα σχεδιασμένη. Μάλιστα κανονικά θα έπρεπε να αποφέρει και αποτέλεσμα καθώς έγινε ξεκάθαρα φάουλ στον Μίλερ (μάλιστα αν μετράω καλά έγιναν 2-3 φάουλ από την αρχή της φάσης). Από την άλλη ο Ερυθρός Αστέρας ανασυντάχθηκε και επιβεβαίωσε ότι παραμένει σκληρός και ικανός να διεκδικήσει τη νίκη σε κάθε παιχνίδι στο οποίο ο αντίπαλος δεν τον σκοτώνει από την αρχή.
Έχω περιέργεια να δω πώς θα αντιμετωπίσει ο Τρινκιέρι την υπερηχητική μέσα στο σπίτι της Μπασκόνια. Θα μπορέσει να τη σταματήσει ή θα τον παρασύρει το κύμα και θα έχουμε την πρώτη ήττα με μεγάλη διαφορά για τη Μπάμπεργκ;

Μακάμπι- Φενέρμπαχτσε 87-77

3η συνεχόμενη ήττα και κακή εμφάνιση για την ομάδα του Ζοτς, 1η νίκη επί μεγάλου αντιπάλου για τη Μακάμπι μέσα στο σπίτι της από το οποίο πέρασαν αλώβητες Ρεάλ και Μπαρτσελόνα. Η Φενέρ έχει θέματα, βρίσκεται σε πολύ κακή φόρμα και το εντυπωσιακότερο όλων είναι ότι για ακόμα ένα παιχνίδι βρέθηκε από νωρίς να κυνηγάει χωρίς να μπορεί να αντιδράσει και φάνηκε πως στην δ’ περίοδο παράτησε το παιχνίδι. Ο Ομπράντοβιτς δεν μπορεί να βρει λύσεις από τον πάγκο, οι παίκτες του δεν κατάφεραν να αποτρέψουν στον Ουίμς και την παρέα του να κάνουν το αγαπημένο τους παιχνίδι, δηλαδή να τρέξουν και να πάνε στο ένας με έναν και μοιραία ήρθε η ήττα. Αξιοσημείωτο ότι η Φενέρ δεν μπορεί ή δεν επιλέγει (μετά από οδηγία του προπονητή της;;;)να παίξει pick’ n’ roll ακόμη και απέναντι σε μια ομάδα που δεν αμύνεται καλά και ενώ θεωρητικά είχε υπεροπλία στους ψηλούς.
Μήπως ο Ζοτς έχει αποφασίσει να εγκαταλείψει οριστικά αυτή την τακτική ή απλά δεν θέλει να την εμφανίσει ακόμα;

Αρμάνι Μιλάνο- Μπασκόνια 88-76

Η Μιλάνο όσο περνάνε οι αγωνιστικές πείθει όλο και περισσότερο ότι φέτος πρέπει όλοι να την αντιμετωπίζουν σοβαρά και ότι έχει εγκαταλείψει τις παθογένειες του παρελθόντος όταν μία καλή νίκη διαδεχόταν δύο ήττες. Ο Ρέπεσα έχει καταφέρει να αποβάλει από την ομάδα το ξενέρωτο και νωθρό στυλ, οι παίκτες παίζουν συγκεντρωμένα και οργανωμένα και κάπως έτσι έφτασαν στην δεύτερη συνεχόμενη νίκη τους απέναντι στη διόλου ευκαταφρόνητη Μπασκόνια που προερχόταν από το γλέντι με τη Φενέρ. Με πρωταγωνιστές τους Τζεντίλε, Σάντερς και Χίκμαν και σύμμαχο την αστοχία της Μπασκόνια από το τρίποντο, οι Ιταλοί έφτασαν εύκολα στο 4-3 και φιγουράρουν αναπάντεχα ψηλά στην βαθμολογία. Από την άλλη η Μπασκόνια δεν μπόρεσε να δώσει συνέχεια στην μεγάλη νίκη επί της Φενέρ, επέμενε στο τρίποντο παρά τα άσχημα ποσοστά και αφού δεν βρήκε λύσεις στην επίθεση, δεν μπόρεσε να κρύψει και την αδυναμία της στην άμυνα γι’ αυτό και μοιραία υποτάχθηκε στην Αρμάνι Μιλάνο.

Νταρουσάφακα- ΤΣΣΚΑ 91-83

Και όμως η ΤΣΣΚΑ χάνει. Η ομάδα του Μπλατ υποχρέωσε τους Ρώσους στην πρώτη τους ήττα και βρίσκεται στο 5-2 παρόλο που δεν εντυπωσιάζει με την απόδοσή της. Στο συγκεκριμένο παιχνίδι όμως οι Τούρκοι σόκαραν τους παίκτες του Ιτούδη με ένα γρήγορο 13-0 που έγινε 20-6 και τελικά 30-18 (σκορ α΄ δεκαλέπτου). Ο Μπλατ είχε στήσει αριστοτεχνικά την άμυνά του: Έστειλε μεγάλη πίεση στους Ντε Κολό και Τεόντοσιτς μέχρι να κατεβάσουν την μπάλα αλλά στη συνέχεια έκλεινε τη ρακέτα με πρώτο μέλημα να τους αποτρέψει τη δημιουργία αφήνοντάς τους το σουτ και μη στέλνοντας βοήθεια στο μαρκάρισμά τους. Με τον τρόπο αυτό δεν βρήκε ρυθμό κανένας άλλος από τους παίκτες του Ιτούδη. Στην επίθεση οι Τούρκοι ευτύχησαν να έχουν πολύ υψηλά ποσοστά στο τρίποντο, ιδίως στο ξεκίνημα, και αυτό τους έδωσε μεγάλη αυτοπεποίθηση για τη συνέχεια. Η ομάδα του Μπλατ δεν εκτελούσε σύνθετα plays στην επίθεση αλλά με οργανωτή τον εξαιρετικό για άλλο ένα βράδυ Ουοναμέικερ, πήγαινε σε γρήγορες και απλές εκτελέσεις από μέση απόσταση που δεν επέτρεπαν την άμυνα των Ρώσων να οργανωθεί και να αντιδράσει συνδυασμένα. Αποτελεί πάντως δείγμα της ποιότητας της ΤΣΣΚΑ ότι ένα παιχνίδι που στράβωσε τόσο πολύ, κατάφερε να το γυρίσει και λίγο έλειψε στο τέλος να το κλέψει.

Ολυμπιακός-Μπαρτσελόνα 59-52

Σε ένα πολύ άσχημο παιχνίδι στο οποίο οι παίκτες και των δύο ομάδων κυριολεκτικά έσπασαν τα καλάθια ο Ολυμπιακός πήρε την πολύτιμη νίκη στην επιστροφή του Μπαρζτώκα στο ΣΕΦ. Θα διαφωνήσω με αυτούς που σήμερα εκθειάζουν την πολύ καλή άμυνα του Ολυμπιακού. Οι παίκτες του Σφαιρόπουλου όντως έβγαλαν μεγάλη ενέργεια και ήταν προσηλωμένοι στο αμυντικό τους πλάνο όμως αν ο Ράις έβαζε κάποια από τα ελεύθερα σουτ που επιχείρησε ή οι παίκτες της Μπαρτσελόνα δεν έχαναν τα 7 λέι απ που επιχείρησαν υπό πολύ καλές συνθήκες και χωρίς πίεση, τότε σήμερα όλοι θα έγραφαν για την τραγική τους απόδοση. Επειδή με τα «αν» δεν βγαίνει άκρη και επειδή στο τέλος της βραδιάς μετράει η νίκη, σήμερα είναι όλοι χαρούμενοι στον Πειραιά.
Παίκτης κλειδί για τον Ολυμπιακό ήταν ο Βαγγέλη Μάντζαρης. Στην οργάνωση προσφέρει ηρεμία και σιγουριά, ενώ πλέον έχει και την ωριμότητα να ξέρει πότε να τρέξει ή να συγκρατήσει την ομάδα. Τα εύσημα όμως τα κερδίζει κυρίως για την άμυνα που έπαιξε στον Ράις τον οποίο και εξολόθρευσε. Σ’ αυτόν οφείλεται εν πολλοίς το γεγονός ότι ο Ραις έμεινε άποντος στο ημίχρονο ενώ η κούραση και ο εκνευρισμός που του προκάλεσε η ασφυκτική άμυνα αντικατοπτρίζεται στην πολύ κακή στατιστική του Ράις. Συγχαρητήρια πρέπει να πάρει και ο Σφαιρόπουλος για την τακτική που επέλεξε να εξουδετερώσει τον Ράις ρίχνοντας πάνω του μεγάλη πίεση με τους Μάντζαρη και Χάκετ. Ο Ράις δεν είχε την ωριμότητα να μοιράσει γρήγορα την μπάλα, την κρατούσε πολύ και έτσι εγκλωβιζόταν στην άμυνα και οδηγούνταν σε λάθος επιλογές. Στα θετικά για τον Ολυμπιακό και η πολύ καλή εμφάνιση του Γκριν που έδωσε σκόρ όταν το χρειαζόταν η ομάδα.Ο Πάτρικ Γιανγκ πάλι δεν χρησιμοποιήθηκε, ενώ ο Μιλουτίνοφ προσφέρει κάποιες πολύ περιορισμένες λύσεις.
Ευτυχώς για τον Ολυμπιακό η Μπαρτελόνα είχε να αντιπαρατάξει μόνο τον πολύ αργό Τόμιτς και τον πολύ βαρύ και αφερέγγυο Ντόρσεϊ. Ή κάτι ξέρουν στον Πειραιά ή έχουν ήδη αργήσει πολύ και θα δυσκολευτούν να καλύψουν την τρύπα στο 5. Γιατί με τον Μπιρτς μόνο, όσο καλά και να παίζει, δεν μπορεί να βγει η σεζόν.
Η αποδεκατισμένη Μπαρτσελόνα είχε πολύ άσχημα ποσοστά σε όλες τις κατηγορίες και αυτή τη φορά δεν μπόρεσε να καλύψει τις αδυναμίες της και την έλλειψη λύσεων από τον πάγκο. Πάντως αξίζει να προσέξει κανείς ότι έστω και έτσι, έπαιξε και πάλι πολύ καλή άμυνα και κράτησε τον Ολυμπιακό στους 59 πόντους μέσα στο ΣΕΦ παλεύοντας μέχρι το τέλος.

Ζαλγκίρις – Γαλατάσαραϊ 87-75

Η ομάδα του Σάρας παίζει όλα τα παιχνίδια με συγκεκριμένο πλάνο πάνω στο οποίο φαίνεται ότι έχει δουλέψει. Οι παίκτες είναι απολύτως συγκεντρωμένοι και προσηλωμένοι στην τακτική και παίζουν το παιχνίδι τους ανεξαρτήτως αντιπάλου και χωρίς να εγκαταλείπουν ματς. Έτσι έχει κερδίσει την συμπάθεια των φιλάθλων, αφού η ομάδα παρουσιάζει ομαδικό μπάσκετ, ασχέτως αν η διαφορά σε επίπεδο ποιότητας είναι σαφής.
Η ομάδα του Αταμάν από την άλλη, δεν έχει δώσει σε κανέναν να καταλάβει τι είδους μπάσκετ θέλει να παίξει. Η τακτική τις περισσότερες φορές πάει περίπατο και εξαρτάται από προσωπικές εμπνεύσεις και πολλά περιφερειακά σουτ, στηριζόμενη στην ποιότητα και τα προσόντα ορισμένων παικτών. Αναμενόμενο είναι να έχει πολλά σκαμπανεβάσματα και να μην μπορεί να πιάσει μια σταθερή απόδοση. Το μπάσκετ απέδωσε δικαιοσύνη και η Ζαλγκίρις νίκησε σχετικά εύκολα τη Γαλατά, ρίχνοντάς την στην τελευταία θέση της βαθμολογίας.

Ρεάλ Μαδρίτης –Παναθηναϊκός 87-84

Μάλλον το πιο χορταστικό και ωραίο παιχνίδι της αγωνιστικής. Ο Παναθηναϊκός πραγματοποίησε σπουδαία εμφάνιση στη Μαδρίτη, επέβαλε το δικό του ρυθμό, εξουδετέρωσε όλα τα όπλα των Μαδριλένων πλην Γιουλ και έχασε τη νίκη στις λεπτομέρειες. Το μεγαλύτερο κακό βέβαια για τους πράσινους είναι ότι έχασαν τον Γκιστ με σοβαρό τραυματισμό 7 λεπτά πριν τη λήξη του παιχνιδιού.
Ο Καλάθης απέδειξε για άλλη μία φορά πόσο ποιοτικός παίκτης είναι. Έδινε το ρυθμό στο παιχνίδι: όταν δεν υπήρχε ο αιφνιδιασμός, ηρεμούσε το παιχνίδι τόσο όσο έπρεπε για να μην βολεύει ο ρυθμός τη Ρεάλ. Διεμβόλισε την άμυνα αρκετές φορές με μεγάλη άνεση, έδωσε καταπληκτικές άλεϊ ουπ πάσες σπάζοντας την άμυνα της Ρεάλ (συνολικά είχε τις 9 από τις 14 ασίστ της ομάδας του) ενώ είχε και 2/4 τρίποντα και συνολικά 15 πόντους. Μεγάλη η συνεισφορά του και στην άμυνα. Κυνηγούσε σαν σκυλί τον Γιουλ προτού τον ρίξει στα νύχια του Σύγκλετον ή του Γκιστ που ερχόταν στην αλλαγή αλλά κυρίως πίεζε την μπάλα από το πρώτο δευτερόλεπτο της κατοχής των Ισπανών και καθυστερούσε έτσι την εκδήλωση της επίθεσής τους. Σ’ αυτόν οφείλεται το γεγονός ότι δεν μπόρεσαν να βρουν αιφνιδιασμούς οι παίκτες της Ρεάλ, γιατί έπεφτε αμέσως στην μπάλα.
Θα μιλούσαμε τώρα για πανέξυπνη τακτική του Πασκουάλ αν ο Γιουλ δεν έβαζε απίθανα σουτ πάνω σε άμυνα. Στην αλλαγή, μετά την πίεση του Καλάθη, έριχνε πάνω του συνήθως τον Σίγκλετον ή τον Γκιστ (λιγότερο γιατί είχε 2 γρήγορα φάουλ) και σπάνια τον Μπουρούση (το δοκίμασε λίγο και δεν του βγήκε). Ταυτόχρονα ο Παππάς έπαιζε overplay τον Κάρολ για να αποτρέψει την πάσα προς τα έξω και στην ουσία τον ανάγκαζε να εκβιάζει προσπάθειες πάνω σε άμυνα με λίγες επιλογές για πάσα. Το πλάνο δούλεψε όμως ο Γιουλ ευστόχησε σε τρελά σουτ. Έβαλε 30 πόντους όμως σχεδόν όλοι ήταν μπροστά σε ψηλότερο παίκτη και πάνω σε ασφυκτική άμυνα πολύ απλά γιατί είναι τεράστιος παίκτης που βρέθηκε σε εξαιρετική μέρα.
Στην επίθεση ο Πασκουάλ έδωσε πολύ χρόνο και πολλές μπάλες στον Μπουρούση ο οποίος όμως ήταν αρκετά άστοχος και άτυχος στην τελική προσπάθεια. Πάντως φαίνεται ότι ακόμα δεν έχει καταφέρει να ενταχθεί για τα καλά στην επιθετική λειτουργία των πρασίνων και απόδειξη αποτελεί το γεγονός ότι δεν δίνει ασίστ, παρόλο που αυτό αποτελεί το μεγάλο του προσόν. Ο Παππάς ήταν πιο προσεκτικός και ουσιαστικός από άλλες φορές, όμως φαίνεται ότι νιώθει εγκλωβισμένος και δεν προσφέρει όσα μπορεί γιατί πλέον διστάζει να ακολουθήσει το ένστικτό του. Αν δεν καταφέρει να βρει μια εγκεφαλική ισορροπία σύντομα, νομίζω ότι θα αρχίσει να χάνει και το φετινό τρένο. Νίκολς και Ρίβερς έμειναν άφαντοι και για κάποιον άγνωστο λόγο ο πρώτος δεν χρησιμοποιήθηκε ούτε όταν τραυματίστηκε ο Γκιστ. Ο Φελντέιν έκανε το παιχνίδι της ζωής του και ρεκόρ καριέρας όμως από ωραίος κατέληξε μοιραίος. Είναι δυνατόν ρε φίλε να μην πιάνεις την μπάλα;;; Μπροστά στον πάγκο ήταν, ένας δεν μπορούσε να του το φωνάξει;;;
Στην τελευταία φάση ποιο ακριβώς ήταν το πλάνο; Αυτή η ερώτηση ήταν πολύ δύσκολο να τη σκεφτεί ένας δημοσιογράφος και να την υποβάλει στον Πασκουάλ στη συνέντευξη τύπου.
Συμπερασματικά, ο Παναθηναϊκός θα μπορούσε να έχει κερδίσει πάρα πολλά από μια νίκη, αλλά τελικά έχασε όχι μόνο ένα μεγάλο διπλό αλλά και τον Γκιστ που αλλάζει και πάλι τα δεδομένα για τον Πασκουάλ καθώς είναι μαζί με τον Καλάθη οι πολυτιμότεροι και οι αναντικατάστατοι παίκτες του τριφυλλιού. Κάποιος αισιόδοξος μπορεί να σταθεί στο γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός έκανε μία μεγάλη και πειστική εμφάνιση μέσα στη Μαδρίτη και έχασε στις λεπτομέρειες. Είναι όμως σαφές ότι φέτος κοιτάζει στα μάτια όλους τους αντιπάλους και έχασε πολύ δύσκολα σε Μόσχα, Εφές και Μαδρίτη παίζοντας το παιχνίδι μέχρι τα τελευταία δευτερόλεπτα. Από την άλλη, κάποιος πιο απαισιόδοξος, θα μπορούσε να υπογραμμίσει ότι αυτό που μένει είναι η ήττα και η αδυναμία ή ανικανότητα για το βηματάκι παραπάνω το οποίο θα ανέβαζε πραγματικά και βαθμολογικά επίπεδο τους πράσινους. Τα επόμενα αποτελέσματα και κυρίως οι εντός έδρας αγώνες με ομάδες όπως η Ρεάλ, η ΤΣΣΚΑ, η Φενέρ και φυσικά ο Ολυμπιακός θα δείξουν αν όντως οι πράσινοι είναι ικανοί για το βήμα παραπάνω.