Idiot-κτήτης

Είναι γεγονός πως η φετινή σεζόν του ΝΒΑ ξεκίνησε κάπως… μουδιασμένα. Η μετακίνηση του Kevin Durant από την Oklahoma City στους ήδη πανίσχυρους Warriors και η μη αποδυνάμωση των πρωταθλητών Cavaliers δημιούργησε δύο αχτύπητους πόλους σε Δύση και Ανατολή αντίστοιχα. Οι υπόλοιπες ομάδες με βάση τα ρόστερ εκείνης της περιόδου θα είχαν από ελάχιστες ως μηδαμινές πιθανότητες να διεκδικήσουν την πρόκριση στους Τελικούς και έτσι όλο το ενδιαφέρον του κόσμου στράφηκε στην τρίτη συνεχόμενη (επικείμενη) σύγκρουση των δύο αυτών υπερ-ομάδων στους Τελικούς.
Αυτή η κατάσταση έφερε αρκετά «ισχυρά» franchises στα όρια της απελπισίας. Οι ιδιοκτήτες τέτοιων franchises (βλέπε Lakers, Knicks, Bulls) είδαν ότι θα έπρεπε να ταράξουν και οι ίδιοι τα νερά για να έχουν ελπίδες να είναι ανταγωνιστικοί έστω, για τα επόμενα χρόνια που ακολουθούν. Και είναι γνωστό ότι ο απελπισμένος θα καταφύγει σε σπασμωδικές κινήσεις και ρίσκα τα οποία είναι σχεδόν αδύνατον να αποδώσουν. Γι’ αυτό και Lakers έδωσαν 136 εκατομμύρια δολάρια για να φέρουν τους Timofey Mozgov και Luol Deng (!), οι Κnicks 72 εκατομμύρια για τον Joakim Noah (!!) και 21 εκατομμύρια για να «νοικιάσουν» τον Derrick Rose για ένα χρόνο και τέλος οι Βulls για να στηρίξουν τον Jimmy Butler, αποφάσισαν να τον πλαισιώσουν με δύο βετεράνους που δεν μπορούν να σουτάρουν, τους Rajon Rondo και Dwyane Wade (!!!).

Δεν ήταν μόνο τα ισχυρά franchises όμως που έπεσαν σ’ αυτήν την παγίδα, αλλά και κάποια μικρότερα τα οποία είχαν μεν παίχτες επιπέδου All-Star, όπως οι Kings και οι Pelicans με τους DeMarcus Cousins και Anthony Davis αντίστοιχα, αλλά δεν είχαν καμία τύχη να είναι ανταγωνιστικά καθώς στο τωρινό NBA χρειάζεσαι τουλάχιστον δύο τέτοιους παίχτες στην ομάδα σου για να χτυπήσεις στα ίσια πρωτάθλημα. Οι Pelicans ειδικά χρειαζόντουσαν μια τέτοια κίνηση, καθώς στη σεζόν 2015-2016 είχαν την χαμηλότερη τηλεθέαση στα εντός έδρας παιχνίδια τους αλλά και την 23η χαμηλότερη προσέλευση θεατών στην έδρα τους σε σύνολο 30 ομάδων. Δεν το λες και ιδανικό το σκηνικό. Το ενδιαφέρον του κόσμου λοιπόν ήταν σχεδόν ανύπαρκτο και αυτό έθετε σε κίνδυνο την ίδια την παραμονή των Pelicans στη Νέα Ορλεάνη, μιας και ήδη υπάρχουν πόλεις όπως το Seattle, το Kansas City και το Louisville που επιθυμούν να εισέλθουν στην λίγκα. Μια κίνηση (απελπισίας) λοιπόν των Pelicans ήταν αναμενόμενη όσο πλησίαζε το trade deadline και να που έγινε, αφού, με μια ανταλλαγή που θα μνημονεύεται για χρόνια, κατάφεραν να φέρουν τον DeMarcus Cousins στη Νέα Ορλεάνη για ψίχουλα, δίνοντας τον rookie Buddy Hield, τον ταλαιπωρημένο από τραυματισμούς Tyreke Evans, τον ρολίστα Langston Galloway και 2 draft picks (του 1ου και του 2ου γύρου του 2017). Δεν χρειάστηκε να δώσουν ούτε καν τον Jrue Holiday, κρατώντας έτσι έναν κορμό που θα μπορέσουν να χτίσουν πάνω του το καλοκαίρι για να κρατήσουν και τους δύο All-Star ψηλούς τους, ή έστω τον Anthony Davis.

Και μπράβο τους. Δώσανε ελάχιστα και πήραν έναν παίχτη που αν δέσει με το υπάρχον σύνολο θα τους εκτοξεύσει, ενώ αν αποτύχει το πείραμα δεν δεσμεύονται μαζί του καθώς το συμβόλαιό του λήγει σε ενάμιση χρόνο. Οι Kings από την άλλη, πρωταγωνίστησαν για άλλη μια φορά σε ένα επεισόδιο στην σειρά «Πως να καταστρέψετε το ήδη προβληματικό franchise σας σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα!» και μπορούμε να πούμε πως αυτή τη φορά ξεπέρασαν τους εαυτούς τους, καθότι ήταν, είναι και θα είναι απολαυστικοί σ΄αυτό όσα χρόνια κι αν περάσουν. Τι να πρωτοθυμηθούμε. Το 2009 που διάλεξαν στο Νο 4 του Draft τον Tyreke Evans ενώ ήταν διαθέσιμοι οι Steph Curry, DeMar DeRozan αλλά και οι Jrue Holiday και Jeff Teague? To 2011 που στο Νο 7 διάλεξαν τον Jimmer Fredette αντί του Klay Thompson, του Kawhi Leonard ή του Jimmy Butler? Το 2012 που στο Νο 5 πήραν τον Thomas Robinson αντί του Damian Lillard ή του Andre Drummond ή του Draymond Green? To 2013 που στο Νο 7 πήραν τον Ben McLemore αντί των CJ McCollum, Steven Adams, Rudy Gobert αλλά και του δικού μας Γιάνναρου? Το 2015 που πήραν στο Νο 6 τον Willie Cauley-Stein αντί των Εmmanuel Mudiay, Myles Turner και Devin Booker? Ή μήπως να θυμίσουμε ότι είχαν παίχτες επιπέδου All-Star όπως τον καταπληκτικό Isaiah Thomas που τον έδωσαν και αυτόν για μερικά σακουλάκια Cheetos, αλλά και τον Hassan Whiteside που δεν τον πίστεψαν και τον άφησαν ελεύθερο?

Για όλα αυτά τα κωμικοτραγικά βέβαια δεν ευθύνεται ο τωρινός ιδιοκτήτης τους, o πολύ-εκατομμυριούχος Ινδός Vivek Ranadivé, ο οποίος απέκτησε το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών από την οικογένεια Maloof το καλοκαίρι το 2013. Ευθύνεται όμως για όλα αυτά που συμβαίνουν στους Kings από τότε. Κατάφερε να κρατήσει το franchise στην μικρή αγορά του Sacramento και αυτό πιστώνεται υπέρ του καθώς θεωρούταν αδύνατο κάτι τέτοιο πριν την εμπλοκή του με την ομάδα, αλλά απ΄ την άλλη επέλεξε να μην περιοριστεί μόνο στο διοικητικό σκέλος του franchise, αλλά και στο αγωνιστικό. Και αυτή η απόφαση ήταν η καταδίκη των Kings.

Ξεκινώντας, πρότεινε στους προπονητές της ομάδας του να παίξουν το «σύστημα» που είχε επιλέξει να χρησιμοποιεί ο ίδιος όταν προπονούσε την ομάδα μπάσκετ της κόρης του στο γυμνάσιο, δηλαδή μια άμυνα τεσσάρων εναντίων πέντε, με τον πέμπτο να παίζει «περιπτεράκι» όπως λέγαμε μικροί στην επίθεση, όπως παίζει δηλαδή το λυκειόπαιδο LaMelo Ball αυτή τη στιγμή που έβαλε 92 πόντους σε έναν αγώνα χωρίς να παίξει καθόλου άμυνα. Το να πούμε ότι τον πήρε όλος ο μπασκετικός κόσμος στο ψιλό γι’ αυτή την προτροπή του, θα ήταν υποτίμηση. Ύστερα, παραχώρησε ένα μικρό μερίδιο απ’ το franchise στον Shaquille O’Neil (αυτόν που τους είχε αποκαλέσει Sacramento Queens κάποτε) για να τον φέρει στην ομάδα ώστε να παίξει τον ρόλο του μέντορα για τον Cousins. Πράγμα που προφανώς δεν έγινε ποτέ, μιας και ο Big Diesel δεν θα είχε ποτέ χρόνο για να βρίσκεται στο Sacramento λόγω των υπόλοιπων υποχρεώσεών του. Το μόνο που κατάφερε με αυτή την κίνηση, ήταν ο Shaq να υποστηρίζει τον Cousins στην εκπομπή Inside The NBA όπου και εργάζεται ως αναλυτής, όταν ο Kenny Smith και ο Charles Barkley ασκούσαν κριτική στον Boogie. Και αυτό βέβαια δεν άργησε να αποτύχει, αφού ο Shaq κατάντησε γραφικός με αυτή την στάση που κρατούσε. Το τελευταίο συμβάν αυτής της μακράς λίστας, που αν έπρεπε να αναφέρουμε τα πάντα σ’ αυτήν δεν θα τελείωνε ποτέ το άρθρο, ήταν η ανταλλαγή του Cousins στους Pelicans. Ύστερα από όλα αυτά που έκανε για να τον κρατά ευχαριστημένο όλα αυτά τα χρόνια (όσο μπορεί κανείς να κρατά ευχαριστημένο τον Cousins), τον αντάλλαξε για φέρει τον Buddy Hield, που πιστεύει ότι είναι ταλέντο επιπέδου Steph Curry!

Ο Hield, που έμεινε τέσσερα χρόνια στο κολλέγιο. Ποιος παίχτης που είναι τόσο καλός μένει τέσσερα χρόνια στο κολλέγιο θα αναρωτιέστε? Κανείς είναι η απάντηση (πλην Tim Duncan, που ήταν περιζήτητος απ’ την πρώτη χρονιά του ήδη, αλλά έμεινε τέσσερα χρόνια γιατί του άρεσε η ζωή στο κολλέγιο Wake Forest. Κλασσικός Timmy). Ο Curry έμεινε τρία χρόνια στο άσημο κολλέγιο του Davidson και είχε περισσότερους πόντους μέσο όρο (28 έναντι 25) και τριπλάσιες ασίστ απ’ τον Hield (5,9 έναντι 2,1), που έπαιζε σε ένα κλάσης ανώτερο κολλέγιο (Οklahoma) με συμπαίκτες που θα γίνουν επαγγελματίες, σε αντίθεση με τους συμπαίκτες του Curry. Επίσης, ο Curry είναι ball handler ανώτατου επιπέδου, κάτι που ο Hield δεν θα γίνει ούτε στα πιο τρελά του όνειρα. Με αυτά τα δεδομένα, λίγο δύσκολο ο Buddy Hield να φτάσει έστω και στο μισό απ’ αυτό που είναι ο Curry. Ο Ranadivé έπεσε στην παγίδα που πέφτουν αρκετοί ιδιοκτήτες, που ερωτεύονται έναν παίχτη που ήταν εντυπωσιακός για πέντε παιχνίδια στο March Madness του NCAA, τα playoffs του κολλεγιακού πρωταθλήματος μπάσκετ που παρακολουθούνται από όλους στην Αμερική. Λόγω αυτής της «καψούρας» του Ranadivé λοιπόν, οι Kings απέρριψαν καλύτερες προσφορές για τον Cousins, όπως παραδέχτηκε σε μια κρίση ειλικρίνειας ο GM τους Vlade Divac, που βλέπει το έργο του να υπονομεύεται συνεχώς απ’ τον μεγαλομανή ιδιοκτήτη του, που «πρέπει» να επεμβαίνει σε όλα.

Βλέπετε, οι πετυχημένες διαχρονικά ομάδες στο NBA αλλά και στον αθλητισμό γενικότερα, λειτουργούν όπως και οι πετυχημένες επιχειρήσεις. Δεν υπάρχει πετυχημένη επιχείρηση όπου ο ιδιοκτήτης-ηγέτης της να εμπλέκεται σε όλους τους τομείς της. Αυτό που κάνει είναι καταμερισμός ευθυνών σε πρόσωπα που ο ίδιος εμπιστεύεται και είναι πλήρως καταρτισμένα και καταξιωμένα στον χώρο ευθύνης που τους αναλογεί. Δεν εμπλέκεται σε όλες τις μικρές αποφάσεις που πρέπει να παρθούν, παρά μόνο στις πολύ σημαντικές που αφορούν το μέλλον της ίδιας της επιχείρησης. Σε όλες τις υπόλοιπες αποφάσεις, μένει στο παρασκήνιο. Έτσι γίνεται και με τα διαχρονικά πετυχημένα franchises του NBA. Σπάνια οι ιδιοκτήτες τους είναι γνωστοί στο ευρύ κοινό, καθώς δεν ασχολούνται άμεσα το αγωνιστικό σκέλος των ομάδων τους και αφήνουν αυτή την δουλειά στους General Managers , οι οποίοι πολλές φορές δεν βγαίνουν ούτε οι ίδιοι στο προσκήνιο. Αν ένας οπαδός των Warriors, των Spurs, των Cavaliers ή των Thunder δει στο δρόμο τον Bob Myers, τον RC Buford, τον David Griffin και τον Sam Presti αντίστοιχα νομίζετε ότι θα τους αναγνωρίσει? Όχι, καθώς προτιμούν να μείνουν στο παρασκήνιο. Γιατί? Επειδή δεν νιώθουν μεγαλύτεροι ως μεγέθη απ’ την ομάδα, και μένουν μόνο στην δουλεία τους, η οποία είναι να κάνουν την ομάδα τους όσο το δυνατόν πιο ανταγωνιστική γίνεται.

Το ίδιο συμβαίνει και στα υπόλοιπα αθλήματα, όπως στο NFL με τους New England Patriots, τους Pittsburg Steelers, τους New York Giants, τους Green Bay Packers. Διαχρονικά πετυχημένες ομάδες, που διοικούνται εξαιρετικά απ’ τους ιδιοκτήτες τους, οι οποίοι φαίνονται στο ευρύ κοινό μόνο όταν βρίσκονται στην απονομή του τροπαίου του πρωταθλητή. Αντίθετα, franchises με μεγάλη ιστορία όπως οι Dallas Cowboys και οι Oakland Raiders ταλαιπωριούνται για χρόνια απ’ τους εγωπαθείς ιδιοκτήτες τους οι οποίοι βάζουν συνεχώς τρικλοποδιές στους εαυτούς τους με την συνεχή και ακόρεστη επιθυμία τους για προβολή. Στο NBA τρανό παράδειγμα είναι οι New York Knicks του James Dolan και οι Los Angeles Lakers του Jim Buss, και όχι του μακαρίτη πατέρα του και ιδιοφυούς Dr. Jerry Buss ο οποίος είχε δώσει πλήρως τα ινία στους Jerry West αρχικά και Mitch Kupchak στη συνέχεια για να φτιάξουν την ομάδα που ονειρευόταν. O Dolan και ο Jim Buss αντίθετα, επέμβαιναν και επεμβαίνουν συνεχώς στο έργο των GM τους, παίρνοντας αποφάσεις με βάση προσωπικούς λόγους και όχι το συμφέρον των ομάδων τους, και έτσι τις οδηγούν σε συνεχή αδιέξοδα και τους οπαδούς τους στο ψυχιατρείο. Παρόμοια αποτελέσματα θα έχει λογικά και οι διοίκηση Ranadivé στην ψυχική υγεία των οπαδών των Kings, αν δεν έχουν αρχίσει ήδη να τρελαίνονται οι άνθρωποι με αυτά που συμβαίνουν εδώ και τρία χρόνια στην ομάδα τους.

Ανυπομονούμε, τέλος να δούμε και τον Magic Johnson σε ρόλο GM στους Lakers, έπειτα απ’ την απόλυση του Jim Buss απ’ την αδερφή του Jeanie (αυτή η μέρα θα έπρεπε να κηρυχθεί επίσημη αργία στο Los Angeles). Βέβαια μόνο εύκολη δεν θεωρείται η δουλεία του, καθώς πρώτον, ο ίδιος έχει άλλες δέκα περίπου ασχολίες καθώς είναι επιχειρηματίας αλλά και συνιδιοκτήτης στους Dodgers, και η δουλεία του GM απαιτεί ατελείωτες ώρες scouting εντός και εκτός Αμερικής. Δεύτερον, δεν ξέρουμε αν είναι διατεθειμένος να το κάνει αυτό. Τρίτον, θα πρέπει να πνίξει τον εγωισμό του και τα συναισθήματά του και να λειτουργήσει με βάση αποκλειστικά το συμφέρον της ομάδας, κάτι που επίσης είναι δύσκολο μιας και ήταν ένας από τους καλύτερους παίχτες όλων των εποχών, αλλά και Laker for Life. Τέταρτον, να μην αντιδρά σπασμωδικά λόγω απελπισίας όπως κάνουν πολλοί συνάδελφοι και ο προκάτοχός του. Αλλιώς, τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου. Πάντως, η πρώτη κίνησή του να ανταλλάξει τον πρώτο σκόρερ της ομάδας του, Louis Williams, για ένα draft pick πρώτου γύρου της επόμενης χρονιάς, είναι προς την σωστή κατεύθυνση. Οι Lakers φέτος πρέπει να κάνουν συνειδητοποιημένα tank από δω και πέρα, αφού το pick πρώτου γύρου που διαθέτουν είναι top-3 protected, που σημαίνει ότι το χάνουν αν δεν είναι μέσα στην πρώτη τριάδα στο ερχόμενο draft, αλλά χάνουν και το pick πρώτου γύρου της μεθεπόμενης χρονιάς. Ίδωμεν.